<?xml version="1.0" encoding="utf-8" ?> 
		    <rss version="2.0"> 
			<channel> 
			    <title>Australia | ANTIFA.CA - ANTIFA Canada - Canadian Anti-Fascist movement!</title> 
				<link>http://www.antifa.ca/australia</link> 
				<description></description><item>
			<title>Lebanese media racism against Syrian refugees in Lebanon</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/lebanese-media-racism-against-syrian-refugees-in-lebanon</link>
			<description><![CDATA[We wonder what the MILLIONS of Lebanese in Brazil, Canada, Australia, America, etc, would say if they were told &quot;I hope that each Lebanese goes back to their country so that we can live&quot;. Don&#039;t people hear how ridiculous and hypocritical they sound?]]></description>
			<pubDate>Tue, 11 Jun 2013 10:10:02 CEST</pubDate>
			</item><item>
			<title>Colombia y la OTAN: Las uvas no están maduras</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/colombia-y-la-otan-las-uvas-no-estan-maduras</link>
			<description><![CDATA[Una famosísima fabula de Esopo titulada “La zorra y las uvas” cuenta que cuando una zorra vio unos hermosos racimos de uvas bien maduras, relamiéndose de ganas intento alcanzarlas de diversas formas. Como no logró su objetivo, para auto consolarse la zorra se dijo a sí misma: que me importa al fin y al cabo “esas uvas no están maduras”. Con esta fábula se resume la pretensión de ciertos personajes que dicen no apetecer los que les resulta imposible de alcanzar y se aplica al pie de la letra a lo que le acaba de suceder al régimen de Juan Manuel Santos con su vana pretensión de que Colombia ingresara a la Organización del Tratado del Atlántico Norte (OTAN), uno de los principales grupos de asesinos del planeta.
El día sábado primero de junio, Santos con toda la pompa del caso y creyéndose el cuento de que nuestro país forma parte del “primer mundo” –porque ya se siente miembro de la OCDE- dijo con un tono pretencioso que en &quot;el mes de junio, la OTAN va a suscribir un acuerdo con el gobierno colombiano, con el ministerio de Defensa, para iniciar todo un proceso de acercamiento, de cooperación, con miras también a ingresar a esa organización”. Agregó que “nuestro Ejército está en la mejor posición para poder distinguirse también a nivel internacional. Ya lo estamos haciendo en muchos frentes”. Rubricó su sueño de abyección y entrega diciendo que &quot;Colombia tiene derecho y puede pensar en grande. Porque… estamos dejando el miedo a un lado y llenándonos de razones para ser los mejores, y ya no de la región sino del mundo entero. Tenemos con qué. Lo hemos demostrado&quot;. Como para ratificar sus pretensiones de que ya somos del “primer mundo” y que estábamos a las puertas de la OTAN, desde la presidencia de la República Santos difundió una foto en su cuenta de twitter en donde se muestra a “aviones colombianos de la Fuerza Aérea (que están) reabasteciendo a aviones de la OTAN”. (Ver foto en: http://www.elespectador.com/noticias/politica/imagen-42...-aire).

Para que no quede duda de donde vino la orden de pedir el ingreso de este país a la OTAN, el gobierno de los Estados Unidos expresó que respaldaba a sus súbditos colombianos, al indicar que &quot;nuestro objetivo es ciertamente apoyar a Colombia como miembro capaz y fuerte de muchas organizaciones multilaterales, y eso puede incluir la OTAN&quot;, según palabras de Roberta Jacobson, la secretaria de Estado adjunta de Estados Unidos para Latinoamérica. Por supuesto, la orden se daba para medir la reacción de los vecinos de Colombia, los que en esta ocasión se movieron rápido, entendiendo el sentido de lo que está en juego, como lo hicieron Venezuela, Bolivia, Nicaragua y Ecuador, que denunciaron la maniobra de Santos como una puñalada dirigida contra soberanía de esos países.

Como sucede a veces con los lacayos que creen que por su obsecuencia y servilismo van a ser compensados con creces, Santos pensó, luego de la visita del vicepresidente de Estados Unidos y de arrodillarse en forma incondicional ante su amo imperial y los otros lacayos de la Alianza del Pacífico, que su genuflexión le había abierto las puertas de la OTAN. Sin embargo, para demostrar quién es el que manda y ratificar aquello de que entre más servil sea el perro más se le castiga, la OTAN rápidamente se apresuró a decir, desde su sede en Bruselas, que Colombia “no cumple los criterios geográficos” para ser miembro, aunque se prepara un acuerdo que “permitiría el intercambio de información clasificada entre la Alianza y Colombia“, pero “no hay planes inmediatos para establecer una asociación formal” entre ambas partes. Con esto le tiraron la puerta por la cara a Juan Manuel Santos, quien, como bien lo dice un adagio popular, se puso a ensillar antes de traer las bestias.

Lo que la OTAN le ha dicho al régimen santista es que, por supuesto, va a utilizar siempre que lo requiera a los sicarios colombianos (vestidos de verde oliva o de cualquier otro color) para que realicen todo tipo de actos criminales en donde quiera que esa alianza imperialista vaya a intervenir y en las guerras que tiene planeadas para el futuro inmediato. Entre líneas se le está diciendo a Santos y a los cipayos colombianos que no confundan el hecho de ser sicarios a sueldo con convertirse en miembros plenos del selecto club de los Estados terroristas-imperialistas del planeta, lo que solo está reservada a unos cuantos.

La pretensión altisonante y vendepatria de Santos terminó tan mal que ni siquiera él mismo quiso salir a explicar o justificar su metida de patas y para hacerlo escogió a uno de sus subalternos. Luego del desaire imperialista, el Ministro de Defensa (sic) Juan Carlos Pinzón manifestó que “Colombia no puede y no quiere ingresar a la OTAN”, “lo que Colombia sí quiere es recorrer el camino para ser un socio en la cooperación como lo son ahora Australia, Nueva Zelanda, Japón, entre otros países”. En este caso de repitió la historia de la zorra y de las uvas: la zorra ha sido el gobierno de Colombia y las uvas son la OTAN.

Teniendo en cuenta la ignorancia que caracteriza a los políticos colombianos, cabe preguntarse si Santos y su belicoso Ministro de Guerra no estaban confundiendo a la OTAN con Sudan, un sufrido país al el que Colombia se parece cada día más, y al que ya superamos, por ejemplo, en la cantidad de población interna desplazada.

Como los oligarcas colombianos, como Santos, ya creen que nuestro país es del primer mundo, solo porque desde acá se exporta a todo tipo de expertos en asuntos tan sofisticados como matar, torturar o desaparecer –en lo que las fuerzas armadas de este país sí que tienen una experiencia acumulada y digna de imitar en otros lares- solamente faltan que soliciten el ingreso al G-8, y crean de antemano que van a ser aceptados.

Esa pretensión primermundista de los lacayos de los países periféricos –y las clases dominantes de Colombia son un claro ejemplo de ello- siempre termina en “milagros” de corta duración que hunden a los países en la miseria y los hacen más dependientes de los poderes imperialistas. Si se quisiera citar un ejemplo cercano solo basta acordarse de Carlos Menem –un neoliberal y proimperialista de la misma estirpe de Juan Manuel Santos- que a finales de la década de 1990 presentó a Argentina como un modelo de país que vivía el sueño de haber ingresado al primer mundo. El problema fue que, al poco tiempo, ese país se despertó, después de la resaca neoliberal, como en Cuesta Abajo, el tango de Gardel, con “la vergüenza de haber sido y el dolor de ya no ser”. ]]></description>
			<pubDate>Sat, 08 Jun 2013 15:40:01 CEST</pubDate>
			</item><item>
			<title>Naomi Klein to speak on B-Fest in Athens</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/naomi-klein-to-speak-on-bfest-in-athens</link>
			<description><![CDATA[Poster promoting the 4th Antiauthoritarian festival B-Fest

Among the speakers at B-Fest, billed as an &#039;antiauthoritarian festival&#039;, will be Canadian author and activist Naomi Klein, American literary theorist and political philosopher Michael Hardt, Mohawk community activist Clifton Nicholas and digital activism expert Sky Croeser

Canadian author, journalist and activist Naomi Klein will speak in Athens at a conference on Saturday May 25, in her visit to Europe since the crisis hit.
Billed as an &quot;antiauthoritarian festival&quot;, the three-day B-Fest kicks off at Panepistimioupoli (Oulof Palme Ave entrance) in Zografou this Friday, May 24.
Klein has attracted a considerable following in Greece, where the Greek translation of her book The Shock Doctrine was in the bestsellers list for months, reflecting the popularity of the book worldwide.
Described as &quot;the master narrative of our time&quot;, the book argues that business interests and powerful nations exploit shocks in the form of natural disasters, economic problems, or political turmoil, as an opportunity to aggressively restructure the economies of vulnerable countries’.
She argues that because neoliberal policies are harmful to the majority of citizens, they cannot be implemented without a shock, ranging from media-hyped anxiety to police torture, that squashes popular resistance.
In April, Klein gave an exclusive interview to Lynn Edmonds for EnetEnglish on how she believes the shock doctrine relates to Greece today.
Michael Hardt, the American literary theorist and political philosopher best known for his book Empire, which was co-authored with Antonio Negri, will also address the festival, via Skype.
Also speaking will be Clifton Nicholas, a Mohawk community activist from Kanehsatake (Oka), in Quebec, Canada.
Sky Croeser, a lecturer in internet studies at Curtin University, Australia, will also speak. Her research has looked at how social movements are engaging in struggles over knowledge in the information age.

source ( http://www.enetenglish.gr/?i=news.en.article&amp;id=984 )]]></description>
			<pubDate>Thu, 23 May 2013 15:30:01 CEST</pubDate>
			</item><item>
			<title>&quot;My experience of Anarchism in Bulgaria&quot;</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/my-experience-of-anarchism-in-bulgaria</link>
			<description><![CDATA[- 88 yr old exile Jack Grancharoff at Jura books audio
Jura Books in Sydney recently hosted &#039;Anarchism in Bulgaria as I see it&#039; by the 88 year old exiled anarchist Jack Grancharoff. Around a dozen people listened intensely to Jack as he described his upbringing and his involvement
In the early 20th Century, anarchism entrenched itself as a mass organisational movement in Czechoslovakia, Hungary and Poland - anarchists having already been active in the 1873 uprisings in Bosnia and Herzegovina against Austro-Hungarian control. But it was primarily in Bulgaria and its neighbour Macedonia that a remarkable case of anarchist organising arose, in the midst of the power-play between the great powers. This was the area of conflict where jack focused much of his early talk on.

Growing up in the midst of poverty, Jack soon began to challenge authority in his school, soon being expelled and according to his own words- was an anarchist before he even knew so. Working as a Shepard in the midst of various invasions starting with the nazi occupation and later the soviets, jack was expelled from one village to another before coming across anarchists for the first time while being incarcerated in a soviet concentration camp for a couple of months for being &#039; an enemy of the people.&#039;

This poorly-studied movement not only blooded itself in national liberation struggles and armed opposition to both fascism and Stalinism, but developed a notably diverse and resilient mass movement, the first to adopt the 1926 Platform of the Ukrainian Makhnovist exiles in Paris 2 as its lodestone. For these reasons it is vital that the revived anarchist-communist movement in the new millennium re-examine the legacy of the Balkans.

The discussion provided a rare opportunity to hear about and to discuss a little known, but critically important, chapter of anarchist history: the ‘Bulgarian Commune’ of 1944/45. Jack was a participant in those events, as well as knowing the rich variety of characters and organisations that were a part of the events leading up to 1945.

Anarchism in Bulgaria - 88 yr old exile Jack Grancharoff relates his experiences by Workers Solidarity on Mixcloud

According to Jack,

&quot;Anarchism succeeded in becoming a popular movement and it penetrated many layers of society from workers, youth and students to teachers and public servants. The underground illegal activities of the movement continued.&#039;

The Bolshevik ‘Red Army’ rolled in at the end of WWII and destroyed what had been organised with the help of the anarchists of the region, just as the Stalinists had done during the Spanish Revolution in the Aragon region, almost ten years earlier. Jack was later forced to flee, first to Italy where he met italian anarchist partisans and later to australia where he found work in forestry in Queensland. Jack soon came into contacts with spanish and italian anarchist exiles in Melbourne anarchist club. also a founding member of the Jura Books Collective - also gave an up to date with what’s going on in the anarchist movement of today in Bulgaria.

If there our any lessons we can learn today from the Bulgarian experience is the importance of building a movement based on firm principles with effective organisation, strategy and vision.

As the 1945 Platform of the Federation of Anarchist Communists of Bulgaria(FAKB) noted:

&#039;It is above all necessary for the partisans of anarchist communism to be organised in an anarchist communist ideological organisation. The tasks of these organisations are: to develop, realise and spread anarchist communist ideas; to study the vital present-day questions affecting the daily lives of the working masses and the problems of the social reconstruction; the multifaceted struggle for the defence of our social ideal and the cause of working people; to participate in the creation of groups of workers on the level of production, profession, exchange and consumption, culture and education, and all other organisations that can be useful in the preparation for the social reconstruction; armed participation in every revolutionary insurrection; the preparation for and organisation of these events; the use of every means which can bring on the social revolution. Anarchist communist ideological organisations are absolutely indispensable in the full realisation of anarchist communism both before the revolution and after.&#039;

The meeting was also a benefit for the Jock Palfreeman defence fund. See more fohttp://www.freejock.com/latest_news.html

For more information on the Bulgarian anarchism please see: The Anarchist-Communist Mass Line: Bulgarian Anarchism Armed

Link to audio http://www.wsm.ie/c/anarchism-bulgaria-history-jack-gra...audio]]></description>
			<pubDate>Thu, 23 May 2013 02:50:01 CEST</pubDate>
			</item><item>
			<title>Armi nucleari ed indipendenza scozzese</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/armi-nucleari-ed-indipendenza-scozzese</link>
			<description><![CDATA[Lo Scottish National Party (SNP) ha ribadito che una Scozia indipendente sarebbe un paese libero da armi nucleari. Questa posizione riflette il fatto che l&#039;opinione pubblica scozzese è nella stragrande maggioranza contraria alla presenza del sistema di sottomarini Trident a Faslane. Questi sottomarini, un residuo della Guerra Fredda, sono a propulsione nucleare e trasportano missili balistici armati con ordigni nucleari. Questa campagna dello SNP per liberare la Scozia dalle armi nucleari è stato uno dei pochi argomenti salienti per l&#039;indipendenza scozzese. [English]
Armi nucleari ed indipendenza scozzese

Lo Scottish National Party (SNP) ha ribadito che una Scozia indipendente sarebbe un paese libero da armi nucleari. Questa posizione riflette il fatto che l&#039;opinione pubblica scozzese è nella stragrande maggioranza contraria alla presenza del sistema di sottomarini Trident a Faslane. Questi sottomarini, un residuo della Guerra Fredda, sono a propulsione nucleare e trasportano missili balistici armati con ordigni nucleari. Questa campagna dello SNP per liberare la Scozia dalle armi nucleari è stato uno dei pochi argomenti salienti per l&#039;indipendenza scozzese.

Allo stesso tempo, lo SNP cerca strenuamente di far apparire una Scozia indipendente come un componente affidabile su cui poter contare all&#039;interno del&#039;ingranaggio dell&#039;ordine capitalistico mondiale. Questo accento sulla rispettabilità scozzese ha condotto Alex Salmond [Primo Ministro della Scozia, ndt] a presentare nella recente conferenza nazionale dello SNP una mozione in cui si ribadiva che una Scozia indipendente sarebbe rimasta all&#039;interno della NATO. Cosa che insieme alla proteste dello SNP per i sommergibili nucleari ci porta a due posizioni evidentemente contraddittorie.

La NATO è impegnata negli armamenti nucleari per sua costituzione e per strategia militare. Tutti gli stati membri della NATO concordano sulla posizione politica per cui le armi nucleari sono parte integrante dei suoi piani militari. Inoltre, gli arsenali militari britannico e francese sono specificatamente inclusi nella capacità nucleare degli USA. Ogni paese della NATO, eccetto la Francia, fa parte del Gruppo di pianificazione nucleare della NATO. (La Francia insiste sul fatto che le armi nucleari debbano costituire una forza militare separata). L&#039;intera logica della situazione starebbe ad indicare che la politica dello SNP non sia che una farsa, dato che la appartenenza alla NATO implica comunque la disponibilità ad ospitare armi nucleari.

Lo SNP ha cercato di risolvere questa contraddizione insistendo sul fatto che la NATO ha bisogno della Scozia per la sua posizione strategica, e che quindi sarebbe disposta a modificare le sue regole per permettere ad una Scozia indipendente di poter restare quale stato membro della NATO pur senza ospitare armi nucleari. Questa tesi non tiene conto dell&#039;ampio squilibrio di forze rispetto alla Scozia. Gli Stati Uniti restano oggi l&#039;unica superpotenza globale, con una forza strategica ed economica rispetto a cui la Scozia non è che un nano, senza tener conto della forza di altri paesi della NATO, specialmente della Germania. (La Germania è uno dei paesi NATO che ospita armi nucleari tattiche degli USA).

Inoltre, gli Stati Uniti non vedono la richiesta scozzese come qualcosa che possa restare limitata alla sola Scozia. Se venisse permesso ad una Scozia indipendente di poter stare nella NATO sulla base di un pubblico rifiuto ad ospitare armi nucleari sul proprio territorio, altri paesi membri in cui la pubblica opinione fosse ostile alle armi nucleari potrebbero citare il caso scozzese e chiedere anch&#039;essi di esserne esentati. Il caso scozzese potrebbe avere un futuro solo nel contesto di un più ampio sostegno popolare in tutta l&#039;Europa Occidentale per un&#039;iniziativa che renda l&#039;intera area libera da armi nucleari.

La NATO potrebbe permettere ad una Scozia indipendente di dichiararsi libera da armi nucleari, ma la NATO chiederebbe alla Scozia di continuare a permettere che navi ed aerei dotati di armi nucleari possano usare le sue strutture militari. Salmond e lo SNP sostengono che la NATO ha già acconsentito a permettere che alcuni paesi membri possano rifiutarsi di ospitare armi nucleari. I due paesi che di solito vengono citati a sostegno di questa posizione sono la Danimarca la Norvegia. Nel 1988, il Parlamento Danese approvò una mozione con cui si chiedeva alla NATO che le sue navi ed i suoi sottomarini con armi nucleari comunicassero alla Danimarca un loro eventuale armamento nucleare prima di poter attraccare ai porti danesi. La Danimarca aveva già pubblicamente stabilito che non voleva armi nucleari dislocate nel suo territorio. Gli Stati Uniti, con il supporto della NATO, fecero sentire la loro veemente contrarietà a questa richiesta, sostenendo che si trattasse di una minaccia al futuro dell&#039;alleanza. Alla fine, la Danimarca ha convenuto che le navi della NATO potessero attraccare solo comunicando la loro intenzione di usare un porto danese. I comandanti di queste navi con avrebbero avuto nessun obbligo di comunicare alle autorità danesi se portassero o no armi nucleari. Questa politica del &quot;non fare nessuna domanda&quot; ha avuto l&#039;approvazione della NATO e continua ad essere applicata tutt&#039;oggi. La Norvegia ha seguito una procedura simile.

Ovviamente, questa politica del ‘non fare domande’ non è che una ipocrita facciata di comodo. L&#039;adesione alla NATO implica la volontà di appoggiare la potenza militare USA, tanto in termini di forze convenzionali che di armamenti nucleari. C&#039;è un solo paese che un tempo aveva un&#039;alleanza militare con gli Stati Uniti e che poi vi ha rinunciato, non sulla base di chiacchiere ma nei fatti.

La Nuova Zelanda era un paese membro dell&#039;alleanza ANZUS che comprendeva anche Stati Uniti ed Australia. Nel 1984, si è dichiarata libera dalle armi nucleari ed il suo governo ha annunciato che le navi USA avrebbero dovuto dichiarare la presenza di armi nucleari a bordo prima di poter attraccare nei porti neozelandesi. Quando una nave da guerra USA ha cercato di attraccare senza specificare il tipo di armamento a bordo, le sono state rifiutati i privilegi di sbarco. Gli Stati Uniti risposero rompendo le relazioni militari con la Nuova Zelanda. Per 25 anni alle navi da guerra neozelandesi è stato proibito l&#039;attracco alle basi navali USA situate in tutto l&#039;Oceano Pacifico. Tuttavia, la Nuova Zelanda, diversamente dalla Danimarca, si rifiutò di cedere ed oggi continua ad essere un paese libero da tutte le armi nucleari.

Il caso Nuova Zelanda è di una chiarezza cristallina. La tesi dello SNP è del tutto infondata. Se la Scozia indipendente vorrà restare nella NATO, dovrà permettere alle navi ed ai sottomarini NATO con armamento nucleare di attraccare nei suoi porti. Finché resterà un paese membro della NATO, la Scozia non sarà libera dalle armi nucleari.

Dal momento che Salmond cita la Danimarca e la Norvegia a sostegno della sua tesi, possiamo solo concludere che egli intenda seguire lo stesso modello di adesione che questi due paesi hanno sottoscritto con la NATO. I sottomarini della NATO continueranno ad attraccare a Faslane, ma lo faranno senza dichiarare se stanno portando o no armi nucleari. In altre parole, avremo una Scozia ipocrita e compiacente che si impegna con un sotterfugio, anziché fare onore ai suoi principi sanciti.

La prospettiva che lo SNP ha sulla NATO e sulle armi nucleari non è che una farsa, e allora l&#039;intera visione dello SNP sulla indipendenza scozzese risulta essere vuota retorica. Se &quot;Indipendenza&quot; vuol dire mantenere una continua fedeltà con la corona, restare membri della NATO e della Unione Europea e mantenere la sterlina o l&#039;euro, allora non è una vera indipendenza. L&#039;indipendenza scozzese potrebbe essere un passo significativo verso una società più giusta, ma solo se coloro a cui sta a cuore l&#039;indipendenza respingeranno il progetto dello SNP nella sua interezza, per andare avanti lungo un percorso molto diverso&quot;.

Eric Chester (Republican Communist Network e dell&#039;IWW scozzese)

Traduzione a cura di FdCA-Ufficio Relazioni Internazionali.

Fonte:
]]></description>
			<pubDate>Wed, 22 May 2013 09:30:01 CEST</pubDate>
			</item><item>
			<title>Nuclear weapons and Scottish independence</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/nuclear-weapons-and-scottish-independence</link>
			<description><![CDATA[The Scottish National Party has insisted that an independent Scotland would be free of nuclear weapons, says Eric Chester. This position reflects the fact that Scottish popular opinion is overwhelmingly opposed to the stationing of the Trident submarine system at Faslane. These subs, a leftover from the Cold War days, are nuclear powered and carry ballistic missiles armed with nuclear weapons. The SNP campaign to rid Scotland of nuclear weapons has provided one of the few salient arguments for independence.
Nuclear weapons and Scottish independence

The Scottish National Party has insisted that an independent Scotland would be free of nuclear weapons, says Eric Chester. This position reflects the fact that Scottish popular opinion is overwhelmingly opposed to the stationing of the Trident submarine system at Faslane. These subs, a leftover from the Cold War days, are nuclear-powered and carry ballistic missiles armed with nuclear weapons. The SNP campaign to rid Scotland of nuclear weapons has provided one of the few salient arguments for independence.

At the same time, the SNP is desperate to depict an independent Scotland as one that can be counted on to be a reliable cog in the global capitalist order. This drive for respectability has led Alex Salmond to push through the recent SNP national conference a resolution insisting that an independent Scotland would remain within NATO. Contrary to the SNP’s protestations, these two positions are blatantly contradictory.
NATO is committed to nuclear weapons by charter, and by strategic objective. All member states agree to a policy statement holding that nuclear weapons are integral to its military plans. Furthermore, the British and French nuclear arsenals are specifically included as complements to the U.S. nuclear capability. Every NATO country, except for France, is a member of NATO’s nuclear planning group. (France insists that its nuclear weapons constitute a separate military force.) The entire logic of the situation would suggest that the SNP policy is a sham, that membership in NATO implies a willingness to host nuclear weapons.
The SNP has attempted to resolve this quandary by insisting that NATO needs Scotland due to its strategic location, and thus will be willing to bend its rules to allow an independent Scotland to remain a member state while refusing to host nuclear weapons. This argument ignores the vast power imbalance confronting Scotland. The United States remains the sole global superpower, with strategic and economic power that dwarfs Scotland, and this does not take into the power of other NATO countries, especially Germany. (Germany is one of several NATO countries that hos U.S. tactical nuclear weapons.)
Furthermore, the United States will not view the issue as one that only involves Scotland. If an independent Scotland is permitted to join NATO on the basis of a public refusal to permit nuclear weapons on its territory, other member countries in which popular opinion is hostile to nuclear weapons will cite the Scottish case, and demand to be exempted as well. The Scottish debate can only be understood within the broader context of widespread popular support throughout Western Europe for an initiative to make the entire region free of nuclear weapons.
NATO might permit an independent Scotland to claim that it is free of nuclear weapons, but NATO would require Scotland to continue to permit ships and planes armed with these weapons to use its military facilities. Salmond and the SNP argue that NATO has already agreed to allow some member countries to refuse to host nuclear weapons. The two countries usually cited to support this position are Denmark and Norway. In 1988, the Danish Parliament passed a resolution requiring NATO ships and submarines to inform Denmark if they were carrying nuclear weapons before docking. Denmark had already publicly stated that it did not want nuclear weapons deployed in its territory. The United States, with the support of NATO, voiced its vehement opposition to this requirement, arguing that it threatened the future of the alliance. In the end, Denmark agreed that NATO vessels could dock by merely stating their intention to use a Danish port. The captains of these vessels would not be required to inform the Danish authorities as to whether it was carrying nuclear weapons. This ‘no question asked’ policy met with NATO’s approval, and continues in force to this day. Norway follows a similar procedure.
Obviously, the ‘no questions asked’ policy is a fraudulent facade. Joining NATO implies a willingness to further U.S. military power, both in terms of conventional forces and nuclear weaponry. There is only one country that once was in a military alliance with the United States and that has opted out, not just in terms of meaningless phrases but in its actions.
New Zealand was a member of the ANZUS alliance that included the United States and Australia as well. In 1984, it declared itself free of nuclear weapons, and the government announced that U.S. ships would have to declare whether it carried nuclear weapons before being allowed to dock. When a U.S. warship attempted to dock without specifying its weaponry, it was refused landing privileges. The United States responded by breaking military relations with New Zealand. For twenty-five years, New Zealand warships were not allowed to use U.S. naval bases located around the Pacific Ocean. Nevertheless, New Zealand, unlike Denmark, refused to buckle, and it continues to be a country free of all nuclear weapons.
The New Zealand case is crystal clear. The SNP argument is false. If an independent Scotland wishes to remain within NATO, it will have to allow NATO ships and submarines carrying nuclear weapons to dock in its ports. As long as it remains a NATO member state, Scotland will not be free of nuclear weapons.
Since Salmond cites Denmark and Norway as support for his argument, we can only assume that he intends to follow the same model that these countries have established. NATO submarines will continue to dock at Faslane, but they will do so without declaring that they are carrying nuclear weapons. In other words, it will be a deceptive and compliant Scotland engaging in subterfuge, rather than adhering to its stated principles.
The SNP perspective on NATO and nuclear weapons is a sham, but then the entire SNP vision of Scottish independence is empty rhetoric. “Independence” with a continued allegiance to the crown, membership in NATO and the European Union, and retention of the pound sterling or use of the Euro is not a genuine independence. Scottish independence could be a meaningful step forward to a more just society, but only if those committed to independence reject the SNP perspective in its entirety, and move forward along a very different path.

Source:]]></description>
			<pubDate>Wed, 22 May 2013 08:50:01 CEST</pubDate>
			</item><item>
			<title>O Anarquismo, o Massacre de Haymarket e os Mártires de Chicago</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/o-anarquismo-o-massacre-de-haymarket-e-os-martires-de-chicago</link>
			<description><![CDATA[Panfleto publicado e distribuído pela OASL no ato do Primeiro de Maio na sede da APEOESP em Mogi das Cruzes. O panfleto completo pode ser baixado aqui: http://anarquismosp.files.wordpress.com/2013/05/primeir...o.pdf
O Primeiro de Maio, a sociedade de ontem e de hoje

Todos os anos nos deparamos com as tais festas do Primeiro de Maio, promovidas pelas grandes centrais sindicais e que enchem praças e avenidas com milhares de pessoas. Com o objetivo de atrair o público, em meio aos shows de artistas famosos, sorteiam até carros e apartamentos. Esquecemos, no entanto, das origens dessa data tão importante, que marca a luta dos trabalhadores e das trabalhadoras contra as mazelas do capitalismo e suas brutais consequências sobre homens e mulheres.

Como sempre, a história é contada pelos vencedores, e assim também aconteceu com a história do Primeiro de Maio, que até hoje não é muito conhecida. A mobilização dos operários e operárias de Chicago e de outros lugares do mundo aos fins do século XIX, reivindicando a jornada diária de oito horas de trabalho, refletia uma luta contra o sistema capitalista e as péssimas condições a que estavam submetidos trabalhadores e trabalhadoras. A relevância atual desse tema é que os motivos que levaram a essa mobilização não mudaram tanto de lá para cá.

Continuamos a viver em uma sociedade capitalista, apoiada na exploração do trabalho, nos baixos salários, nas precárias condições de trabalho, no desemprego. Continuamos a viver em uma sociedade em que impera a pobreza e a fome de muitos, para o benefício e a prosperidade de poucos. Não temos o controle sobre o trabalho que realizamos e nem sobre as decisões que nos afetam. Parte dos frutos de nosso trabalho continuam indo para as mãos das classes dominantes. Quando nos mobilizamos para reivindicar uma vida melhor, o Estado está sempre lá, para nos reprimir e mostrar o devido lugar das classes oprimidas no capitalismo. Essas são apenas algumas semelhanças dos fins do século XIX e dos dias de hoje.

O trabalho nos Estados Unidos dos anos 1880

Aos finais do século XIX, os Estados Unidos continuavam sua crescente onda de crescimento econômico, em grande medida impulsionados pelos efeitos da Guerra de Secessão. A possibilidade de empregos nas fábricas atraía estrangeiros e nativos. No entanto, as condições de trabalho eram precárias ao extremo. Em nome do lucro, os líderes capitalistas faziam com que homens e mulheres trabalhassem 12, 14 e até 17 horas por dia, em ambientes sem qualquer condição para o trabalho: muitos não tinham ventilação e iluminação adequada, eram extremamente sujos etc. Nem as crianças e mulheres grávidas eram poupadas. O desenvolvimento da crescente industrialização, das precárias condições de trabalho e das organizações operárias, criava um ambiente propício para a mobilização, com o objetivo de melhorar as condições de vida.

Oscar Neebe – conhecido militante anarquista e funileiro desse período – fez uma descrição do contexto da época em sua autobiografia: “Eu trabalhava numa fábrica que fazia latas de óleo e caixas para chá. Foi o primeiro lugar em que vi crianças de 8 a 12 anos trabalharem como escravas nas máquinas. Quase todos os dias acontecia de um dedo ser mutilado. Mas o que isso importa… Elas eram remuneradas e mandadas para casa, e outras tomariam seus lugares. Acredito que o trabalho infantil nas fábricas tenha feito, nos últimos vinte anos, mais vítimas do que a guerra com o sul, e que os dedos mutilados e os corpos destroçados trouxeram ouro aos monopólios e produtores.”

As mobilizações operárias e o Massacre de Haymarket

É dentro desse contexto que se dá o movimento reivindicativo que marcou na História essa importante data do Primeiro de Maio. Há anos, existia a ideia de que o dia dos trabalhadores e das trabalhadoras deveria ser dividido em três partes: oito horas para o trabalho, oito horas de sono e oito horas para o lazer e o estudo. No ano de 1884, a Federação dos Sindicatos Organizados dos Estados Unidos e do Canadá (precursora da Federação Americana do Trabalho – AFL) declarou que a partir do dia 1º de maio de 1886 a jornada de oito horas de trabalho passaria a vigorar, apesar dos capitalistas afirmarem que isso era impossível. Esse movimento, na realidade, refletia uma das reivindicações centrais dos movimentos operários da época, e continuava a mobilização já iniciada anteriormente em países como Inglaterra, França e Austrália. As adesões para o movimento foram muito grandes, já que a reivindicação central era comum a todos os trabalhadores. Um pouco antes do tão esperado Primeiro de Maio de 1886, milhares de trabalhadores e trabalhadoras haviam aderido à luta pela redução da jornada. “Brancos e negros, homens e mulheres, nativos e imigrantes, todos estavam envolvidos.”

Especificamente nos Estados Unidos, o anarquismo, força protagonista deste movimento, vinha crescendo desde o Congresso de Pittsburgh, em 1883, e com a fundação da International Working People’s Association (IWPA), expressão de massas anarquista que, em 1886, chegou a ter 2500 militantes e 10 mil colaboradores. Entre seus fundadores, podemos destacar Lucy Parsons – mulher, negra e ex-escrava –, que teve um papel decisivo na organização operária de Chicago, incorporando a pauta das mulheres e das negras e negros. Vale lembrar que a IWPA, entendendo as condições especificas de mulheres e negras/os na sociedade, defendeu a pauta das opressões, denunciando a forma como o mundo do trabalho se utiliza dessas condições para promover uma maior precarização e exploração do trabalho, lucrando ainda mais. Em um de seus inúmeros discursos ela atentava para que nossa crítica, enquanto trabalhadores, pudesse ir além da figura dos patrões, que refletíssemos também sobre o mundo do trabalho: “Então você não pode ver que entre a imagem do ‘bom chefe’ e a do ‘mau patrão’ tanto faz? E, que, você é a presa comum de ambos, e que a função dele é simplesmente explorar? Você não pode ver que é o sistema industrial e não o ‘chefe’ que deve ser mudado?”. Outros marcos significativos foram o jornal diário Chicagoer Arbeiter Zeitung e a fundação, em 1884, da Central Labor Union (CLU), que chegou a 28 mil trabalhadores, somente em Chicago, em 1886.

No dia 1º de maio de 1886, as ruas de Chicago foram tomadas pelo povo, em protestos e greves cujo objetivo central estava na redução da jornada de trabalho. Chicago, na época, era o principal centro de agitação política dos EUA e os anarquistas exerciam a maior influência no movimento. De acordo com o relato de um jornal da época, “não saía qualquer fumaça das altas chaminés das fábricas e dos engenhos, e as coisas assumiam uma aparência de sabá (o sábado judeu)”. Entre 80 e 90 mil pessoas saíram às ruas em apoio ao crescente movimento somente na cidade de Chicago. Grandes manifestações com mais de 10 mil pessoas também aconteceram em Nova York e Detroit. Aconteceram reuniões e comícios em Louisville, Kentucky, Baltimore e Maryland. Estima-se que por volta de meio milhão de pessoas tenha tomado parte nas manifestações do Primeiro de Maio nos EUA. Estima-se também que por volta de 1200 fábricas entraram em greve em todo o país em apoio ao movimento.

A posição dos líderes capitalistas era claramente refletida na imprensa da época que chamava os manifestantes de “cafajestes, preguiçosos, e canalhas que buscavam criar desordens”. Outro veículo da imprensa afirmava que “Esses brutos [os/as operários/as] só compreendem a força, uma força que possam recordar durante várias gerações”. Os capitalistas compravam armas de fogo para a polícia local. Esses são apenas alguns exemplos da “rede de apoio” que se formou entre patrões e a mídia, todos em defesa do Capital e da ordem estabelecida.

No dia 03 de maio as manifestações e greves continuavam. August Spies, um tipógrafo anarquista e editor do periódico Arbeiter-Zeitung, discursou para 6 mil trabalhadores e trabalhadoras. Ainda enquanto ele falava, os fura-greves da fábrica Mc Cormick Harvester estavam saindo, e parte dos manifestantes deslocou-se para a frente da fábrica, com o objetivo de incomodar os fura-greves. Isso aconteceu pois o local em que falava Spies ficava a um quarteirão da fábrica. Os manifestantes desceram a rua e fizeram com que os fura-greves voltassem para dentro da fábrica. Foi então que chegou a polícia. Eram aproximadamente 200 policiais que, ao reprimir os manifestantes, acabaram matando seis pessoas (outras fontes dizem quatro ou sete), ferindo e prendendo muitas outras. Spies, vendo o resultado brutal da repressão policial, dirigiu-se ao escritório do Arbeiter-Zeitung e fez uma circular, convocando os trabalhadores e as trabalhadoras para outra manifestação no início da noite do dia seguinte.

O protesto do dia 04 de maio aconteceu na Praça Haymarket, e nele discursaram, além de Spies, Albert Parsons, tipógrafo, militante anarquista e companheiro de Lucy Parsons, e Samuel Fielden, imigrante inglês, operário da indústria têxtil e também militante anarquista. Os discursos pediam unidade e continuidade no movimento. Havia aproximadamente 2500 pessoas no local, que até o momento faziam um protesto pacífico, tão pacífico que o prefeito Carter Harrison, presente no início dos discursos, afirmou que “nada do que acontecia dava a impressão de haver necessidade de intervenção da polícia”. Já no final da noite o mau tempo contribuía para que houvesse apenas cerca de 200 pessoas na praça. Com a ordem de dispersar a manifestação imediatamente, um grupo de 180 policiais chegou ao local. Apesar de Spies ter dito que os manifestantes eram pacíficos, a polícia iniciou o processo de dispersar o ato. Foi nesse momento que uma bomba explodiu em meio aos policiais, matando sete e ferindo aproximadamente 70, entre policiais e manifestantes. A polícia imediatamente abriu fogo contra a população, sendo responsável por incontáveis mortes. Alguns relatos falam em 100 mortos e dezenas de presos e feridos. Ninguém nunca soube se quem jogou a bomba foram os manifestantes ou a própria polícia, para incriminar o movimento.

Em sua autobiografia, Spies diria algum tempo mais tarde que “o anarquismo não era nem mesmo mencionado. Mas o anarquismo era bom o suficiente para servir como um bode expiatório para Bonfield [chefe de polícia de Chicago]. Esse demônio, com o objetivo de justificar seu ataque assassino à reunião, disse: ‘eram anarquistas’. – ‘Anarquistas! Oh, que horror!’ A estúpida massa imaginou que – anarquistas – deveria ser alguma coisa muito ruim, e incorporou o refrão junto com seus inimigos e espoliadores: ‘Crucifiquem-nos! Crucifiquem-nos!’”

O fato é que o acontecimento da bomba foi utilizado como motivo para a perseguição de todo o movimento radical de trabalhadores. A polícia invadiu casas e escritórios de suspeitos e houve muitas prisões. Muitas pessoas que nem sabiam o que era anarquismo ou socialismo foram presas e torturadas. Definitivamente, a polícia primeiro atacava e prendia, para depois averiguar se havia alguma “culpa” dos acusados.

A repressão e os Mártires de Chicago

O resultado desse processo foi a prisão temporária de Rudolph Schnaubelt, acusado de jogar a bomba. Ele foi solto depois de algum tempo sem acusações formais e há quem diga que ele era um agente pago pelas autoridades para cometer o atentado. Com Schnaubelt solto, a polícia prendeu Fielden e seis imigrantes anarquistas alemães: Spies, Neebe, Adolph Fischer, tipógrafo, Louis Lingg, carpinteiro, George Engel, tipógrafo e Michael Schwab, encadernador. A polícia também procurava Albert Parsons, já que ele era um importante líder da IWPA em Chicago, mas ele conseguiu se esconder e não ser capturado. Parsons acabou depois se apresentando no dia do julgamento. Apesar de apenas três deles terem estado presentes no dia da explosão da bomba, foram todos incriminados e responsabilizados por esse motivo.

O julgamento teve início em 21 de junho de 1886 com um júri nitidamente manipulado. Ele era composto de empresários, seus funcionários e um parente de um dos policiais mortos. Não houve provas apresentadas contra os anarquistas e nada que levasse a uma conexão clara dos acusados com a explosão da bomba. Não houve, também, quaisquer provas de que eles teriam incitado a violência ou algo do tipo em seus discursos. No entanto, o resultado do julgamento foi um claro reflexo do medo por parte da sociedade burguesa em relação aos operários organizados e combativos. Numa deliberada tentativa de conter o crescente movimento operário, sete dos acusados foram condenados à morte em 19 de agosto. Neebe foi condenado a 15 anos de prisão. Apesar de insistir não ser culpado, Neebe, em uma demonstração de solidariedade aos seus companheiros, falou ao juiz que sentia não ser enforcado com os outros. A punição aos anarquistas deveria servir como um exemplo à sociedade, mostrando o que aconteceria àqueles que desafiassem o poder das instituições do Estado e do Capital.

Spies pronunciou-se em sua última defesa falando sobre os enforcamentos: “Aqui terão apagado uma faísca, mas lá e acolá, atrás e na frente de vocês, em todas as partes, as chamas crescerão. É um fogo subterrâneo e vocês não podem apagá-lo”. Importante também a defesa proferida por Albert Parsons: “A propriedade das máquinas como privilégio de uns poucos é o que combatemos, o monopólio das mesmas, eis aquilo contra o que lutamos. Nós desejamos que todas as forças da natureza, que todas as forças sociais, que essa força gigantesca, produto do trabalho e da inteligência das gerações passadas, sejam postas à disposição do homem, submetidas ao homem para sempre. Este, e não outro, é o objetivo do socialismo.”

Schwab e Fielden tiveram suas penas comutadas para prisão perpétua, depois de uma grande campanha pela liberdade dos acusados. Lingg suicidou-se na prisão um dia antes de ser enforcado. Em 11 de novembro de 1887 Spies, Parsons, Fischer e Engel foram enforcados, e assim ficaram conhecidos como os Mártires de Chicago. Milhares de pessoas tomaram parte na procissão dos funerais e a campanha pela liberdade de Fielden, Schwab e Neebe continuou. Em 26 de junho de 1893 o governador Altgeld libertou-os, alegando que eram inocentes do crime pelo qual estavam sendo acusados.

O Primeiro de Maio se espalha pelo mundo

Em 1890 as manifestações de Primeiro de Maio se generalizaram nos EUA e Europa, assim como no Chile, Peru e Cuba. O movimento pela jornada diária de oito horas de trabalho ganhou tanto apoio, que acabou fazendo com que o Primeiro de Maio fosse uma data mundial de mobilização. Depois disso, generalizaram-se as manifestações no Brasil, na Rússia e Irlanda, e tomaram o mundo de maneira crescente. No Brasil, o Primeiro de Maio é comemorado desde 1894 e tornou-se um feriado nacional por um decreto do ex-presidente Arthur Bernardes em 1925. A jornada diária de oito horas de trabalho foi incorporada na legislação brasileira por Getúlio Vargas na década de 1930. Ainda em seu governo, regulamentou o direito às férias e à aposentadoria, promulgando a Consolidação das Leis do Trabalho (CLT). Essa atitude de Getúlio, muito mais do que benevolência, refletia aceitação, por parte do governo, às reivindicações que eram feitas pelo movimento operário desde os anos 1910. Além disso, muitas indústrias já davam esses benefícios a essa altura dos acontecimentos. Com a Constituição de 1988, incorporou-se às leis brasileiras as férias remuneradas, o 13º salário, a multa de 40% sobre o fundo de garantia em caso de demissão, licença maternidade, entre outros “benefícios” conhecidos hoje por nós.

Atualmente, com a adoção das políticas neoliberais por parte dos nossos últimos governos, e com as novas propostas de “flexibilização” das relações de trabalho, estamos perdendo os direitos que conquistamos depois de longas jornadas de mobilização e reivindicação. Os trabalhadores e as trabalhadoras que ainda têm carteira assinada podem considerar-se privilegiados/as, pois muitos/as não têm mais registros formais. Não têm direito a férias remuneradas, vale-transporte, multa em caso de demissão, 13º salário, entre outros benefícios que um trabalhador registrado formalmente tem. Além disso, ter um trabalho hoje, poder vender a sua força de trabalho e deixar-se explorar pelos patrões, tornou-se um benefício. Há milhões pelo mundo que nem isso conseguem. Podemos ver somente agora, quase 200 anos depois, entrando em vigor um projeto de lei que garante para as trabalhadoras domésticas a jornada máxima de 8 horas diárias, o pagamento de horas extras, o direito de se organizarem em um sindicato e todos os outros benefícios conquistados pelas lutas e mobilizações que marcaram o Dia dos Trabalhadores e das Trabalhadoras. E mesmo as centrais sindicais, em sua maioria, transformaram-se em redutos burocráticos e corruptos, com vistas apenas aos seus próprios interesses. O povo é tratado com a política do pão-e-circo, que agora, além de ser propagada pelo governo, tem a ajuda dos sindicatos com os “Primeiros de Maio” de festas e sorteios. Definitivamente as políticas institucionais mostraram-se ineficazes para conquistar, ou ao menos garantir, os poucos direitos que os Estado ainda nos concede. Já é hora de nos inspirarmos nos antigos militantes operários e, através da ação direta de massas, reivindicarmos o direito a uma vida de liberdade e igualdade.

Viva o Primeiro de Maio!
Viva o dia do Trabalhador e da Trabalhadora!
Viva o anarquismo e os movimentos populares!

Bibliografia Consultada:

August Spies. Autobiography.
Jorge E. Silva. As Origens Trágicas e Esquecidas do Primeiro de Maio.
L. Gaylord. O Primeiro de Maio.
Lázaro Curvêlo Chaves. Primeiro de Maio – Dia Mundial do Trabalho.
Lilian Caramel. A Origem do Dia do Trabalho.
Michael Thomas. May Day in the USA: A Forgotten History.
Oscar Neebe. Autobiography.
Tom Moates. Reclaiming Our History. May Day &amp; the Origins of International Workers Day.
W. T. Whitney, Jr. May Day and the Haymarket Martyrs.
Workers Solidarity Movement. The Anarchist Origins of May Day.]]></description>
			<pubDate>Thu, 02 May 2013 13:00:01 CEST</pubDate>
			</item><item>
			<title>Colombia: cárceles de la miseria y miseria de las cárceles</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/colombia-carceles-de-la-miseria-y-miseria-de-las-carceles</link>
			<description><![CDATA[“Suele decirse que nadie conoce realmente cómo es una nación 
hasta haber estado en una de sus cárceles. Una nación no debe 
ser juzgada por el modo en que trata a sus ciudadanos de alto rango, 
sino por la manera en la que trata a los de más bajo”

El Largo Camino Hacia la Libertad
Nelson Mandela

“Nunca había visto por dentro esa horrible cárcel que en años posteriores me fue tan familiar. Después de caminar por oscuros pasadizos y de subir y bajar mugrientas escaleras nos encontramos en un largo salón cuyo techo tocábamos con las manos. Triste luz crepuscular hacía más horrendo aquel antro fétido, húmedo, negro. Apoyé mis manos en la pared y las retiré asombrado: esputos sanguinolentos decoraban las paredes […] Había ahí leprosos, tísicos, sarnosos, cojos, mancos, tuertos, ciegos, sordos, mudos, paralíticos, llagados, sifilíticos, jorobados, idiotas, un espantoso depósito de carne enferma que chorreaba pus y mugre. Los tuberculosos tosían. Las moscas zumbaban. Un vapor espeso y fétido mareaba a los más fuertes. Los nervios se aflojaban en aquella antesala de la muerte […]&quot;. 

Este testimonio del anarquista mexicano Ricardo Flores Magón, narra sus primeras vivencias en una prisión, cuando siendo estudiante de la Escuela Nacional Preparatoria fue detenido en 1892, por participar en un movimiento de oposición a la reelección del dictador Porfirio Díaz. Desde entonces, buena parte de su vida pasaría en centros penitenciarios tanto nacionales como extranjeros, donde finalmente lo sorprendió la muerte en 1922, poco después de rechazar el indulto que le ofreciera el gobierno de los Estados Unidos, en una de cuyas cárceles purgaba una pena de 20 años.

Si nos atuviéramos a los principios para la protección de las personas sometidas a cualquier forma de detención o prisión adoptados por la Asamblea General de Naciones Unidas cuya resolución 43/173 del 9 de diciembre de 1988 garantiza que “Toda persona sometida a cualquier forma de detención o prisión será tratada humanamente y con el respeto debido a la dignidad inherente al ser humano”, no vacilaríamos en afirmar que las situaciones descritas por el revolucionario Magón, hace ya 120 años, hacen parte de un pasado remoto.

Sin embargo, nada más lejano a la realidad; la existencia de prisiones, como las que mantuvo Estados Unidos hasta hace un tiempo en los territorios ocupados de Iraq y Afganistán y la que actualmente conserva en la ilegal base naval de Guantánamo (Cuba), donde bajo el pretexto de la lucha contra el terrorismo retiene a más de un centenar de prisioneros incomunicados, sin garantías procesales ni judiciales y sometidos a las más crueles torturas y tratos degradantes e inhumanos, es una muestra fehaciente de la función que siguen cumpliendo las cárceles como instrumento de represión política y control social.

SISTEMA PENITENCIARIO COLOMBIANO: ENTRE LA PENALIDAD NEOLIBERAL Y EL TERRORISMO DE ESTADO

Recientes episodios como los acaecidos en un penal de Comayagua (Honduras) donde cerca de 400 prisioneros murieron calcinados; o los hechos de violencia que cobraron la vida de 58 personas en la prisión de Uribania (Estado de Lara/Venezuela); o en el centro penitenciario de Apodaca (Nuevo León/México), donde en complicidad con la guardia 30 miembros de los zetas protagonizaron una fuga, dejando a su paso 44 internos masacrados; indican un patrón recurrente de violencia, que parece darle la razón a Harold Thompson: “Las prisiones –decía este anarquista norteamericano que permaneció los últimos treinta años de su vida en la cárcel- son instituciones diseñadas para enseñar lecciones de violencia a través del abuso hacia aquellos confinados en ellas”.

Aunque el sistema penitenciario en las sociedades modernas se plantea como un espacio para reformar al infractor e impedir la repetición del acto antisocial (“resocialización”), en la práctica funciona por excelencia como aparato punitivo del Estado que hace primar, sobre cualquier principio humanista, los criterios de venganza permitiendo además resguardar el sacrosanto principio de la propiedad privada, convirtiéndose en un camino corto para dar salida -por la vía de la criminalización de la pobreza- a los agudos problemas sociales inherentes al capitalismo: “La indigencia, desempleo, drogadicción, enfermedad mental y analfabetismo –escribe Angela Davis- son sólo algunos de los problemas que desaparecen del escenario público cuando los seres humanos que contienden con ellos son relegados a jaulas.”

En este sentido la realidad carcelaria colombiana guarda similitudes con la de otros centros penitenciarios del continente. Por eso no sorprende que el hacinamiento, la corrupción, la privación de servicios básicos como el agua potable y la luz, la alimentación precaria, la ausencia de atención médica y de condiciones dignas para los internos, estén allí al orden día. Con razón anota la Comisión Interamericana de Derechos Humanos (CIDH) que uno de los sectores de la población más desprotegidos y con mayor vulnerabilidad en América Latina son las personas privadas de la libertad[1].

Pero si bien las cárceles del país comparten patrones más o menos similares con las del resto del continente, en Colombia la crisis carcelaria está inmersa en las complejas dinámicas de un conflicto armado y social que sacude al país desde hace más de medio siglo; y no escapa a la acción criminal de un aparato estatal que históricamente ha recurrido al uso sistemático de la violencia para acallar la oposición política y social y silenciar las expresiones del pensamiento crítico. De este modo, el sistema penitenciario colombiano cumple un importante papel como instrumento jurídico para la desarticulación de las organizaciones sociales, y el silenciamiento de la protesta social.

La presencia de oficiales activos de la policía, en la dirección del sistema nacional penitenciario y carcelario (INPEC)[2], y en algunos centros de reclusión, así como la existencia de cuerpos especializados entre ellos el Grupo de Reacción Inmediata (GRI) y el Comando Operativo de Remisiones de Especial Seguridad (CORES) que cumplen funciones represivas más allá de las que les corresponde como cuerpo de custodia y vigilancia hacen parte de esta estrategia, en consonancia con una justicia parcializada que ofrece privilegios a los que tienen poder y se muestra ejemplarizante con quienes carecen de él.

LAS CÁRCEL NO ELIMINA LOS PROBLEMAS SOCIALES PERO SI LOS SERES HUMANOS

Según cifras del mismo Instituto Nacional Penitenciario y Carcelario (INPEC) actualmente hay 114.772 internos cuando el cupo es para 75 mil, lo que coloca de presente graves problemas de hacinamiento. Recientemente la juez 56 penal del circuito ordenó suspender el traslado de más presos a la cárcel Modelo de Bogotá, un centro de reclusión que, de acuerdo con las cifras del mismo INPEC cuenta con 7230 reclusos pese a que su capacidad es de 2850 internos, lo que significa una sobrepoblación del 153%, cifra que supera con creces los niveles de sobrepoblación crítica establecidos por los estándares internacionales en el 20%.

El informe que avala la decisión judicial en primera instancia puso de presente que muchos internos tienen que dormir amontonados en los corredores, escaleras o espacios destinados a actividades colectivas, comer con las manos y lavar platos en los orinales. Pese a la contundencia de estos hechos el Tribunal Superior de Bogotá en cabeza del magistrado Jorge Enrique Vallejo, no tardó en anular la sentencia recurriendo a una serie de artilugios jurídicos.

Con todo, la situación de la cárcel Modelo no es la más crítica; en otros sitios de reclusión del país como Villahermosa (Cali), el hacinamiento alcanza niveles alarmantes ya que ésta cuenta con 5855 internos, siendo su capacidad apenas para 1.667 hombres; lo mismo sucede en Bellavista (Medellín) donde están alojados 7461 reclusos en una cárcel diseñada para 2424 internos. Si a esto le sumamos el hecho que no dispone de una infraestructura adecuada, no está lejos el día en que las cárceles colombianas vivan una tragedia como la del mencionado penal de Comayagua. Por demás el hacinamiento favorece la propagación de epidemias y enfermedades contagiosas de manera tal que la salud constituye otro de los problemas estructurales que vive la población carcelaria, agudizado por la ausencia de personal médico especializado y la escasez de medicamentos[3].

En una carta dirigida a la CIDH, uno de los voceros del Movimiento Nacional Carcelario (MNC), Tulio Ávila Murillo, denunciaba las condiciones inhumanas en que se encuentran las personas privadas de la libertad en Colombia y señalaba como “en un año han muerto más de 80 internos en total abandono, la mayoría por inasistencia médica, pero lo más grave es que todo queda en la absoluta impunidad […] la impotencia, la consternación y el dolor que se mezcla con la desesperanza, al ver como nuestros compañeros y compañeras de prisión, día a día se enferman y van muriendo lentamente como simples animales encerrados en los pabellones de la ignominia y la miseria, administrada por una institución que está corrompida por los jugosos negocios de los contratos[…]”. [4]

El hecho más reciente ocurrió el pasado 9 de abril en el centro penitenciario de “Picaleña” (Ibagué/Tolima),con la muerte, por falta de tratamiento médico oportuno, del preso político Juan Camilo Lizarazo quien desde varios meses atrás venía solicitando a las autoridades carcelarias atención médica urgente. Su caso se suma al de cientos de prisioneros políticos y de guerra que han muerto en las cárceles colombianas debido a la negligencia del Estado Colombiano y en abierta violación a las normas constitucionales que garantizan la protección del derecho a la vida.

Es aún más crítica la situación de las mujeres privadas de la libertad quienes sufren una vulnerabilidad especial, más aún cuando se encuentran en estado de embarazo o en condición de madres lactantes, pues los efectos negativos del encierro se extienden sobre la salud física y emocional de sus hijos, ya que estos centros de reclusión carecen de atención ginecológica, pediátrica y en general de personal especializado que atienda sus necesidades, así como de ambientes adecuados para la estancia de los menores. La amenaza de separación de sus hijos es un arma utilizada por las autoridades penitenciarias para lograr obediencia de las madres internas.

Cabe advertir sin embargo que no todos los internos e internas reciben el mismo trato: mientras a los prisioneros políticos se les retienen las órdenes de remisión para recibir atención médica especializada, en los pabellones de la llamada “parapolítica”, “justicia y paz”, donde conviven políticos nacionales, regionales y reconocidos narcotraficantes vinculados con delitos de corrupción, paramilitarismo y lesa humanidad, abundan los permisos para supuestas visitas médicas y odontológicas, que no reciben registro alguno, lo que les permite permanecer varios días por fuera del penal visitando familiares o realizando otro tipo de actividades. Esto para no hablar de las guarniciones militares, donde los oficiales detenidos disfrutan de todos los lujos y beneficios, que en un preso común sería impensable.

UN MODELO PERVERSO

El 9 de julio de 2001 el gobierno del entonces presidente Andrés Pastrana, colombiano, en cabeza de su ministro de Justicia, firmó un acuerdo de cooperaciónpara el supuesto“mejoramiento del Sistema Penitenciario Colombiano”; el acuerdo, destinaba 4.5 millones de dólares para este programa, procedentes de los dineros del “Plan Colombia”, e incluía el asesoramiento técnico y materialdel Bureau Federal de Prisiones, para la adecuación de instalacionespenitenciarias y carcelarias, así como el entrenamiento de funcionarios del Inpec en escuelas e instalaciones dirigidas por instructores norteamericanos.Con base en estos acuerdos se orientó la construcción de 11 NuevosEstablecimientos de Reclusión del Orden Nacional (“ERON”)[5]

Una investigación adelantada por la Procuraduría General de la Nación en el 2008 puso en evidencia que estas instalaciones no garantizaban un ambiente digno para las personas privadas de la libertad: “No cuentan–señala el informe- con espacio para el consumo de alimentos, los espacios para movilización de sindicados son muy reducidos y sin acceso al aire libre; la altura del edificio limita la entrada de luz natural y ventilación, situación que se agravará en ciudades cuya temperatura alcanza o supera los 30 grados centígrados, y las dimensiones de las ventanas de las celdas de 20 cmts por 120 cmts, no garantizan iluminación ni ventilación suficiente, ni permite el uso de la luz natural en condiciones normales”[6].

Pese a estas flagrantes violaciones de los protocolos internacionales para el tratamiento de personas privadas de la libertad (asociados a actos de corrupción que a la fecha no han sido investigados) estos establecimientos fueron puestos en funcionamiento sin mayores modificaciones, descargando la responsabilidad sobre los reclusos y sus familiares que no sólo han visto restringidas las visitas a sus seres queridos, sino que deben padecer los abusos sistemáticos cometidos por los guardias de turno acrecentando así la violación de los derechos fundamentales de los reclusos.

Resulta claro que la crisis humanitaria de las cárceles colombianas no se soluciona con la construcción de más sitios de reclusión, mucho menos con su privatización. Este modelo que ya se aplicó inicialmente en Estados Unidos y se expandió a Europa (Inglaterra, Nueva Zelanda, Australia, Francia y Alemania), viene tomado fuerza en países del continente como Chile donde ya se ha implementado, arrojando un balance negativo para la impartición de justicia, ya que acorde con la lógica del mercado “Para aumentar las ganancias en el sector de la justicia penal esta industria necesita que se mantenga a más gente presa en el sistema por más tiempo”[7].

El sociólogo francés Loïc Wacquant, en una interesante investigación sobre las políticas de seguridad de lo que él denomina “Estado Penitencia”,señala, -apoyado en una amplia información empírica- cómo la industria de prisiones se ha transformado en una de las más prósperas de los Estados Unidos, siendo el tercer renglón generador de empleo en ese país. Alrededor de este ramo se anuda una compleja red de actividades económicas y comerciales. De ello da cuenta la feria que anualmente realiza la Asociación Correccional Americana donde participan más de seiscientas cincuentas empresas ofertando una variedad de productos y servicios que cubre desde “’uniformes de extracción’ (para arrancar de sus celdas a los internos recalcitrantes)” y sistemas de celdas portátiles que pueden improvisarse en cualquier sitio de la ciudad, hasta sistemas de purificación de aire antituberculosis[8]

COLECTIVOS DE PRESOS POLÍTICOS: “NO PEDIMOS PERMISO PARA SER LIBRES”

La prolongación del conflicto armado y social colombiano y, consustancial a él, el incremento del número de presos(as) políticos(as)-que ya sobrepasa los diez mil- ha permitido que éstos hayan adquirido una larga tradición de organización y reivindicación de sus derechos en los centros de reclusión. Misma que han conservado y enriquecido de generación en generación, pero que los sucesivos gobiernos y la misma dirección del INPEC tratan de negar continuamente, recluyendo indiscriminadamente en un mismo pabellón a guerrilleros y paramilitares y creando así un clima de permanente tensión.

A lo anterior hay que sumar las continuas políticas del Estado colombiano por estimularla deserción, desmovilización y delación de los insurgentes a cambio de beneficios jurídicos. Labor que se hace más palpable en los penales donde, a través de presiones, engaños y ofertas económicas promovidas directamente desde el Ministerio del Interior y Justicia, se ha pretendido –casi siempre infructuosamente– que los rebeldes se acojan a los programas de “Justicia y Paz” (ley 975 de 2005)

Pese a estos obstáculos en los centros de reclusión colombianos encontramos colectivos de presos políticos ya consolidados con una estructura organizativa que-a diferencia de otros penales del continente- ha permitido no sólo visibilizar y dilucidar la crítica situación carcelaria sino que también ha logrado una cierta regulación de la vida interna de estos establecimientos, y organizar la lucha colectivapor mejoras en la atención sanitaria, la calidad de la alimentación, el respeto a las visitas, a través de jornadas de desobediencia civil.

Frente a la ausencia de programas de educación como instrumentos de capacitación y redención de pena y la prohibición de acceso de los internos a los talleres de trabajo, en los pabellones de alta seguridad, los colectivos de presos políticos han asumido tareas educativas que contemplan desde labores de alfabetización, hasta la discusión sobre diferentes aspectos de la realidad nacional e internacional, actividades que mantienen en alto la moral de los presos en un ambiente donde el consumo de alucinógenos, el ocio y los juegos de azar se constituyen en la constante.

Los sindicados y condenados por delitos políticos son naturalizados como enemigos “per se” y con ellos sus colectivos, que permanentemente son desintegrados recurriendo al traslado masivo de prisioneros a las diferentes cárceles del país, alejándolos de sus núcleos familiares y sembrando terror psicológico para bloquear cualquier acción reivindicativa. Un ejemplo de esta situación es la que viven actualmente los prisioneros políticos de guerra Tulio Ávila Murillo (“Alonso”), José Marbel Zamora (“Chucho”) y Bernardo Mosquera (“Negro Antonio) quienes han sido amenazados en su integridad física y personal, como consecuencia del liderazgo asumido en las jornadas de desobediencia pacífica que, desde algunos meses vienen adelantando millares de presos(as) políticos(as) por las condiciones inhumanas e indignantes que afrontan.

En numerosas ocasiones los presos políticos son recluidos en celdas de aislamiento (Unidades de Tratamiento Especial), privados de comunicación con el exterior y sin derecho a tomar el sol; así mismo son trasladados a centros penitenciarios que, como el de Valledupar, son considerados de alto castigo, alejándolos de su núcleo familiar y sometiéndolos al hostigamiento permanente del cuerpo de custodia. Esta situación no da cuenta de casos aislados sino de la sistemática violación de los derechos humanos de que son objeto los internos en las cárceles colombianas.

Los atropellos contra la población carcelaria no han impedido la consolidación del Movimiento Nacional Carcelario (MNC) que, en el mes de abril ha desarrollado exitosamente Jornadas Nacionales de Desobediencia Carcelaria en treinta establecimientos reclusorios del país; como parte, también, de las luchas que adelantan en el campo y la ciudad las organizaciones campesinas, indígenas, cívicas y sindicales en favor de sus derechos, y que vienen allanando el camino para una movilización más amplia del pueblo colombiano hacia el afianzamiento de una solución política al conflicto armado y social que vive el país desde hace ya tantas décadas.

[1] Cfr. Comisión Interamericana de Derechos Humanos (CIDH). Informe sobre los derechos humanos de las personas privadas de libertad en las Américas. OEA, 2011.

[2] Actualmente la dirección general del INPEC está a cargo del Brigadier General Gustavo Adolfo Ricaurte, quien anteriormente se había desempeñado como comandante Operativo de la Policía Metropolitana de Cali y Comandante de la Región No. 4 de Policía que agrupa los departamentos de Valle del Cauca, Cauca, Nariño y la ciudad de Santiago de Cali; a principios de este año se anunció su reemplazo por el coronel Gustavo Moreno pero en esos mismos días este oficial de la policía, ex agregado militar en Washington, se vio involucrado en la muerte de un supuesto fletero, en hechos que actualmente son investigados y que llevaron a confirmar al general Ricaurte en su cargo.

[3]La actual crisis humanitaria en las cárceles no es un asunto coyuntural, ya la Corte Constitucional se había expresado en tal sentido al expresar en su sentencia T-153 de 1998 que “Las condiciones de vida en los penales colombianos vulneran evidentemente la dignidad de los penados y amenazan otros de sus derechos, tales como la vida y la integridad personal, su derecho a la familia, etc. Nadie se atrevería a decir que los establecimientos de reclusión cumplen con la labor de resocialización que se les ha encomendado. Por lo contrario, la situación descrita anteriormente tiende más bien a confirmar el lugar común acerca de que las cárceles son escuelas del crimen, generadoras de ocio, violencia y corrupción”.

[4] Carta abierta de Tulio Murillo Ávila &quot;Alonso&quot; Prisionero Político y de Guerra Complejo Carcelario de Ibagué- Tolima. Agosto 28 de 2012 (ver: http://www.traspasalosmuros.net/node/1244)

[5]Jamundí, Bogotá, Medellín, Ibagué y Guaduas, Puerto Triunfo, Florencia, Acacias, Yopal, Cartagena y Cúcuta, contemplando la expansión de 21169 de cupos penitenciarios y carcelarios.

[6]Procuraduría General de la Nación. “Procurador advierte sobre fallas en diseños de nuevos centros de reclusión”. Boletín No. 210, 19 de mayo de 2008

[7]Stephen Nathan. “Privatización de la prisión: Acontecimientos y Temas internacionales y sus implicaciones para América Latina” en Elías Carranza (coord.). Cárcel y Justicia Penal en América Latina y el Caribe. México: Siglo XXI, Ilanud, Raoul Wallenberg Institute,P. 292

[8] Löic Wacquant. Las Cárceles de la Miseria. Buenos Aires: Manantial, 2004, p. 98
]]></description>
			<pubDate>Wed, 01 May 2013 14:00:02 CEST</pubDate>
			</item><item>
			<title>The ANZAC Myth</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/the-anzac-myth</link>
			<description><![CDATA[This morning, members of the Melbourne Anarchist Communist Group handed out an anti-militarist leaflet at the 8 Hour Monument in Melbourne. 
A myth is born 

Australian, British and other imperialist troops land on the beach at Gallipoli. It is 25 April, 1915. It is a side-show during World War I, a vain attempt to score a knock-out blow against the Ottoman Empire and deprive Germany of an ally. The war is a clash of two great imperial alliances, attempting to re-divide the world in a struggle for markets, colonies and resources. Gallipoli is a huge waste of human life, within the gargantuan waste of life that was WWI. Official and unofficial reports to home, however, seek to glorify the ANZACs so as to promote recruitment. Events are embroidered and sometimes outright invented, with Simpson and his donkey projected as displaying a supposed heroism and nobility unique to the Australian character. 

The myth continues 

In subsequent wars, the myth of the nobility of the ANZACs has been used and, if possible, developed. WWII gave us the Rats of Tobruk, while even the Vietnam War is being rehabilitated through stories of the Battle of Long Tan. There, as well as in wars from Korea to Afghanistan, Australian soldiers are portrayed as heroic, benevolent, egalitarian, chivalrous and whatever other adjectives the military command think will impress public opinion. Supporting facts, while desirable, are optional, while contrary facts are suppressed whenever possible. 

The uses of myth 

The idolisation of the Australian soldier is promoted for two reasons. Firstly, it serves the cause of recruitment. Young men and, increasingly, women won’t volunteer to be put in harm’s way for a grubby cause like oil or an ignoble one like suppressing a national liberation movement. So attention is focused instead on the nobility of courage and the esteem of society. Secondly, the idolisation undercuts peace sentiment once a war starts. On the eve of the Iraq War, hundreds of thousands marched the streets of cities and towns across Australia, but once the troops landed, it was a different matter. It is easy to oppose a lying politician, but to continue when one will be accused of betraying “our troops” requires political courage of a higher order altogether. 

Facing the truth 

In war, soldiers do ugly things. They kill – and civilians are often the victims. Australian soldiers are no higher breed than those of other nations and if crimes like My Lai and Abu Ghraib are not attached to them, it is only because of the lesser scale of Australian imperialism and the reluctance of the capitalist media to penetrate the propaganda and expose the myth. Ugly things need to be done and lies need to be told because the Australian military are enforcers for imperialism, maintaining an unjust world order where the United States dominates and Australian capitalism has the South Pacific franchise. In reality, the working class has no country. In whatever country we are, our enemies are our own capitalists. We can unite together and make a revolution, one which will abolish capitalism and end war forever. 

END AUSTRALIAN IMPERIALISM 

Melbourne Anarchist Communist Group 

25 April 2013

]]></description>
			<pubDate>Thu, 25 Apr 2013 08:00:01 CEST</pubDate>
			</item><item>
			<title>La conquista del pane, una sfida d&#039;attualità!</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/la-conquista-del-pane-una-sfida-dattualita</link>
			<description><![CDATA[Da rivoluzionari noi aspiriamo ad una società che garantisca il benessere di tutte e di tutti. Il soddisfacimento dei bisogni fondamentali è indispensabile e per questo dobbiamo valutare quello che abbiamo oggi nella società capitalistica, ma anche quali lotte sviluppare per migliorare i rapporti di forza a nostro favore e dare impulso all&#039;emergere del comunismo libertario. [Français]
La conquista del pane, una sfida d&#039;attualità!

Da rivoluzionari noi aspiriamo ad una società che garantisca il benessere di tutte e di tutti. Il soddisfacimento dei bisogni fondamentali è indispensabile e per questo dobbiamo valutare quello che abbiamo oggi nella società capitalistica, ma anche quali lotte sviluppare per migliorare i rapporti di forza a nostro favore e dare impulso all&#039;emergere del comunismo libertario. 

Abbiamo fame!

I media borghesi si meravigliano regolarmente dei progressi sempre più grandi che la società capitalistica mette in mostra. Tuttavia, all&#039;interno dell&#039;economia capitalistica, presunta fonte dello sviluppo delle forze produttive da essa generata, ci sono ancora al giorno d&#039;oggi 870 milioni di persone in una situazione di cronica denutrizione, pari al 12% della popolazione mondiale (1).

Anche se dopo la seconda guerra mondiale i paesi occidentali non hanno vissuto situazioni di denutrimento di massa, l&#039;alimentazione resta una delle maggiori preoccupazioni anche nelle nostre società. Per il 78% dei/lle francesi il prezzo resta il primo criterio di acquisto (2) d&#039;un prodotto alimentare malgrado le forti preoccupazioni sulla sicurezza sanitaria dei prodotti in conseguenza delle frequenti crisi sanitarie. Il cibo è la prima voce di spesa, per oltre il 20% delle famiglie di estrazione popolare. E non si sta parlando certo di acquistare caviale, dato che più dell&#039;80% della nostra spesa alimentare viene utilizzata per acquistare prodotti di base. (3).

In Francia, un paese con molti/e ricchi/e, più della metà dei poveri - vale a dire coloro che vivono con meno di €900 al mese - ha una dieta altamente sbilanciata (4). In effetti le patatine fritte hanno un contenuto calorico che costa 5 volte di meno del contenuto calorico della frutta (anche se di fascia bassa). Quando la disponibilità economica è limitata, la scelta è presto fatta.

Produciamo ciò che ci serve!

Oggi, siamo 7 miliardi di esseri umani che hanno un bisogno alimentare globale pari al prodotto di 12 × 1015 calorie (5). Eppure l&#039;insieme della produzione mondiale dei 20 principali prodotti agricoli, mostra che i/le lavoratori/trici della terra producono annualmente un prodotto di 14 × 1015 calorie (6). Se si prende in considerazione il dettaglio relativo al bisogno di proteine, grassi, carboidrati e vitamine, si giunge alle stessa conclusione: i/le lavoratori/trici del mondo producono una quantità ed una diversità di cibo in grado di soddisfare i bisogni dell&#039;umanità.

Contrariamente alla propaganda dei capitalisti, noi affermiamo che ben lungi dall&#039;assicurare il progresso, l&#039;economia capitalista porta ad una situazione di fatto assurda, noi produciamo un surplus alimentare mentre più del 10 % della popolazione mondiale ha fame !

Il pane, una speculazione rifugio per il capitale

Se per i/le lavoratori/trici della terra la vita non è certamente rosea (7), lo stesso non accade per i magnati del settore agroalimentare e per i latifondisti.

Fino al 2008, i settori economici privilegiati dalla speculazione sono stati edilizia-lavori pubblici e nuove tecnologie. Lo scoppio della bolla finanziaria nel 2008 ha spostato una parte degli investimenti capitalisti verso settori cosiddetti rifugio come le produzioni agricole. In effetti, il cibo è un bisogno fondamentale che siamo disposti ad acquistare a qualsiasi prezzo. Quali che siano le incertezze economiche, la domanda dei beni alimentari resterà pressoché stabile assicurando profitti tutto sommato stabili agli speculatori che acquistano cereali.

Una conferma simbolica dell&#039;incremento della pressione del capitale sul settore alimentare, la si ritrova negli investimenti sulle vacche da latte che garantiscono dividendi pari al 5 del capitale ed un rapporto con gli allevatori legato al momento per momento, dato che sono gli investitori a decidere del destino dei vitelli delle &quot;loro&quot; vacche (8). Come ben noto, la Cina effettua vasti acquisti di terreni agricoli come risorsa importante (9) nello scenario politico-economico petrolifero mondiale.

Poiché la domanda è stabile, una lieve variazione dell&#039;offerta di cibo comporta una forte variazione dei prezzi. Come accade nel settore degli alloggi (10), in cui una situazione di cronica carenza provoca un aumento dei prezzi sul mercato con grande vantaggio per i capitalisti e grande disagio per i/le lavoratori/trici.

Per quanto riguarda i prodotti trasformati, devono essere aggiunti alla appropriazione di plusvalore che la speculazione realizza sulle materie prime, quella realizzata dagli azionisti dell&#039;industria alimentare. La Nestlé ha realizzato €5,1 miliardi di utili netti nel 2002, la Danone €911 milioni nel 2012, la Lactalis €1 milliardo... (11)

Un&#039;economia agricola volatile, fonte di carestia

Questo incremento della pressione del capitale sull&#039;economia agricola è una delle cause maggiori della volatilità dei prezzi nonché causa della carestia.

Infatti, la competizione tra tutte le strutture produttive agricole ha avuto come effetto nei diversi paesi o in diverse sub-regioni la specializzazione di settori destinati all&#039;export. Ci sono infatti paesi in cui la produzione rappresenta una parte importante del volume di scambi. Per esempio, nel caso del mercato del latte in polvere, la Nuova Zelanda (4,3 milioni di abitanti ed una superficie pari alla metà della Francia) assicura quasi il 40% delle esportazioni mondiali (12).

Dunque è sufficiente un imprevisto climatico, un&#039;epidemia, un incidente qualsiasi che faccia calare la produzione in uno dei grandi paesi esportatori perché il prezzo mondiale oscilli fortemente, tenuto conto della flessibilità dei mercati agricoli. Dal momento che gli speculatori di borsa conoscono le caratteristiche di questo tipo di mercato a breve termine, scatenano la speculazione al rialzo appena si preveda un calo nella produzione di uno dei maggiori paesi esportatori. Questa speculazione ha un effetto di leva che amplifica rapidamente l&#039;aumento dei prezzi collegato ad un imprevisto nella produzione in mercati strutturalemte volatili.

Per essere chiari, i capitalisti massimizzano i loro guadagni anche da una piccola situazione di penuria (aspetto molto relativo dato che il volume dei cereali stoccati nei magazzini è pari ad 1/4 della produzione annuale) approfittando del bisogno incondizionato di cibo della popolazione.

Avremo nuovi disordini dovuti alla carenza di cibo?

La crisi alimentare del 2008 ha avuto luogo col prezzo del grano che era raddoppiato nel giro di un anno unitamente agli altri cereali di base che erano aumentati di molto. All&#039;origine di questa fiammata dei prezzi, c&#039;erano la siccità in Australia (un raccolto del 40% inferiore alla media) e le inondazioni negli USA nel 2007. I due paesi &quot;che fanno il prezzo&quot; sul mercato del grano hanno ridotto le esportazioni, con un impatto moltiplicatore sui prezzi ed una forte speculazione al rialzo.

Il raccolto di quest&#039;anno è stato buono in Francia ed in America Settentrionale ma è stato una catastrofe in Ucraina ed in Australia, vittima ancora una volta della siccità. C&#039;è stato un contenuto fenomeno speculativo in autunno che si è tradotto in un aumento del prezzo del grano del 30%. Si teme che la prossima primavera i prezzi salgano ancora se la stagione 2013 va male con il ritorno di disordini nei paesi in cui i vivono i nostri compagni più poveri.

Nel lungo termine, la tendenza dei prezzi agricoli al consumo per il prossimo decennio è verso l&#039;alto, tra il 15% ed il 40% in valore reale (al lordo dell&#039;inflazione) per il 2019 (13). Il riscaldamento climatico genera un aumento degli imprevisti climatici, siccità o inondazioni. il contesto di competizione mondiale spinge ad una specializzazione sempre più forte grandi zone di produzione con l&#039;abbandono di terreni dallo scarso potenziale produttivo. L&#039;aumento della richiesta di cibo porta con sè l&#039;aumento demografico.

Nel prossimo decennio, vedremo che gli elementi strutturali causa di una forte volatilità, accentueranno la crescita dei prezzi verso livelli sempre pià alti. C&#039;è da temere che i nostri compagni africani ed asiatici dovranno ancora lottare per sfuggire alle carestie ed alla condanna loro inflitta dell&#039;economia capitalista.

Per il prossimo decennio, è improbabile che ci siano carestie nell&#039;Europa Occidentale. Tuttavia, la situazione economica di molti di noi si farà più dura se i prezzi dei beni alimentari aumenteranno del 20% mentre le misure di austerità che ci hanno imposto come un sacramento tendono a svuotare i nostri portafogli. C&#039;è poco da stare allegri con queste prospettive!

Lottare contro i monopolisti del grano

Se l&#039;alimentazione resta una preoccupazione importante malgrado la situazione di abbondanza in cui ci troviamo, é perché lo stato d&#039;abbondanza in cui ci troviamo rientra negli interessi della classe capitalista che così può massimizzare i suoi profitti.

Se la nostra situazione alimentare peggiora, è perché la nostra forza collettiva si è indebolita. I capitalisti sfruttano il lavoro si due fronti: sulla produzione, in primo luogo tramite gli affitti e gli istituti bancari, e sul consumo, tramite la speculazione sulle materie prima ed i dividendi delle imprese agroalimentari e di distribuzione.

La sfida per i lavoratori sta nello sviluppare lotte rivendicative per ottenere rapidamente un alleggerimento della pressione del capitale sulla produzione e sulla distribuzione dei prodotti alimentari. Conquistare per tutte e tutti un accesso inalienabile ad una alimentazione diversificata, regolamentare i prezzi d&#039;acquisto e di vendita dei prodotti alimentari, socializzare le scorte di cereali... sono dei sentieri rivendicativi immediati che possiamo intraprendere nelle nostre lotte contro il peso del capitale nelle nostre vite.

Parallalamente, noi abbiamo bisogno di costruire la solidarietà immediata nei nostri quartieri e nelle nostre città per coloro tra noi che si ritrovano in una situazione di estrema precarietà. Lo sviluppo di mense popolari stabili è un percorso possibile per evitare che i compagni poveri ed isolati restino inoccupati.

Socializziamo la terra ed i suoi prodotti!

Per l&#039;alimentazione come per gli altri aspetti della nostra vita, il capitalismo struttura delle situazioni sociali drammatiche. Dal momento che gli interessi della classe capitalista sono strutturalmente divergenti da quelli della grande maggioranza delle persone, noi pensiamo che sia necessario decostruire il capitalismo e costruire un&#039;economia collettivista in cui sarà fondamentale il soddisfacimento dei bisogni.

La rivoluzione spagnola del 1936 ha dimostrato che una una produzione agricola ed una distribuzione dei prodotti collettivizzzati erano non solo cose giuste ma anche molto efficaci. Anche se oggi il contesto produttivo è molto diverso alla luce dell&#039;attuale livello d&#039;industrializzazione dell&#039;agricoltura, il comunismo libertario resta per noi l&#039;unica opzione per organizzare l&#039;agricoltura e tutta la società.

Produciamo un volume alimentare sufficiente a nutrire l&#039;umanità, ma il degrado dei terreni a causa della coltivazione intensiva, dei concimi, dell&#039;eccessiva meccanizzazione del lavoro... sono aspetti molto importanti ed in via di intensificazione. Il comunismo libertario dovrebbe consentire subito di rimettere a coltura i terreni abbandonati, quelli moderatamente produttivi, ed anche di diminuire la pressione sulle grandi coltivazione cerealicole. La collettivizzazione della produzione massimizzerà l&#039;integrazione tra prodotti diversi che limitano i bisogni in ingresso..., permetterebbe d&#039;organizzarsi collettivamente per affrontare il degrado ecologico che ci minaccia in un futuro relativamente vicino.

Organizzati/e collettivamente e senza proprietà, potremmo scegliere rotazioni più razionali, un&#039;integrazione più equilibrata tra agricoltura ed allevamento, una migliore condivisione degli attrezzi, garantire correttamente i picchi stagionali del lavoro tramite una solidarietà strutturata tra lavoratori/trici. (14).

Se la rivoluzione sociale è la speranza di un mondo migliore, ora sta diventando sempre più urgente sia per i/le lavoratori/trici della terra come per coloro che consumano i prodotti agricoli.

Johann, contatto del Jura

Traduzione a cura di FdCA-Ufficio Relazioni Internazionali.

Note:

(1 ) http://www.fao.org/hunger/hunger-home/fr/
(2) Sondaggio di TNS Soffres per l&#039;Ania 2008
(3) Insee, 2006 http://www.insee.fr/fr/themes/document.asp?reg_id=24&amp;re...14167
(4) Programma Nazionale Nutrizione Salute : la situazione nutrizionale in Francia nel 2007
(5) Calcolo sulla base di un bisogno calorico giornaliero di 2703 calorie per un uomo e di 2010 calorie per una donna, fonte http://www2.cndp.fr/themadoc/besoins/energie.htm
(6) Cifra ottenuta con i volumi di produzione mondiale elaborati dalla FAO per l&#039;anno 2010 http://faostat.fao.org/site/339/default.aspx ed il valore calorico degli alimenti reperibili sul sito http://www.les-calories.com
(7) Vedi IAL n° 90, la condizione miserevole dell&#039;agricoltura.
(8) http://www.afic.asso.fr/Website/site/fra_accueil.htm
(9) Lo stato cinese ed i capitalisti cinesi hanno fatto acquisizioni principalmente in Asia sud-orientale e nel continente africano.
http://www.lefigaro.fr/conjoncture/2009/11/16/04016-200...-.php
(10) 2 milioni di alloggi restano vuoti per mantenere alti gli affitti, vedi a tale proposito i tanti articoli usciti in precedenza su IAL.
(11) www.suisse.attac.org/IMG/pdf/Nestle_le_dossier_noir.pdf , http://bourse.lefigaro.fr/indices-actions/actu-conseils...oupe- ...
(12) http://www.fao.org/docrep/01 0/ah876f/ah876f09.htm. Per i cereali sono essenzialmente USA ed Australia. Per il pollame il mercato è dominato da Brasile...
(13) Prospettive agricole dell&#039;OCSE e della FAO 2010-2019, p. 16.
(14) Una testimonianza personale. Da operaio agricolo, ho visto parecchi ettari produttivi lasciati in stato d&#039;abbandono, ho fatto delle corvée che si sarebbero facilmente evitate se fossimo stati in più o con attrezzi adatti, ho visto degli strumenti costosi sotto-utilizzati quando dei vicini ne avrebbero avuto bisogno, ... Per chi vuole prestare attenzione, il frazionamento della proprietà privata può creare una situazione enormemente incasinata anche quando gli uomini e le donne che lavorano la terra non hanno cattive intenzioni.

Tradotto da: &quot;Infos et Analyses Libertaires&quot;, No. 94
]]></description>
			<pubDate>Thu, 28 Mar 2013 17:40:01 CET</pubDate>
			</item><item>
			<title>Dropkick Murphys reciben amenazas de neonazis australianos</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/dropkick-murphys-reciben-amenazas-de-neonazis-australianos</link>
			<description><![CDATA[Uvieu AntifaComo resultado de la reciente anécdota en Nueva York, los Dropkick Murphys han empezado a recibir amenazas de neonazis. En este caso a la dirección  de correo electrónico de la banda, recibiendo una advertencia de que no apareciesen por Australia (Ver en la captura de pantalla). Todo esto viene de la reciente anécdota donde Ken Casey (bajista de Dropkick Murphys) mientras realizaban una cover de el tema TNT de los AC/DC en un concierto en Nueva York, se percató de que un personaje se subía al escenario para realizar el saludo nazi, esto no le gustó y le propinó un empujón bajandolo del escenario y expulsandolo del concierto. Todo esto seguido de las palabras: &quot;Los nazis no son bienvenidos a los shows de Dropkick Murphys&quot;....http://uvieuantifa.blogspot.com.es/2013/03/dropkick-murphys-reciben-amenazas-de.HTML&quot;Nazi are not fucking welcome at a Dropkick Murphys Show&quot; http://sareantifaxista.blogspot.com.es/2013/03/nazi-are-not-fucking-welcome-at.html]]></description>
			<pubDate>Mon, 25 Mar 2013 21:10:01 CET</pubDate>
			</item><item>
			<title>Anti-fascist prisoner Jock Palfreeman Ends His Hunger Strike – But Still Needs Your Support (Bulgaria)</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/antifascist-prisoner-jock-palfreeman-ends-his-hunger-strike-but-still-needs-your-support-bulgaria</link>
			<description><![CDATA[Australian Anti-fascist prisoner Jock Palfreeman, serving 20 years in Sofia/Bulgaria for defending two Roma boys from a racist mob, was on hunger strike from the 13th January 2013. The Director of the Central Sofia Prison had ordered another punishment measure because of Jock´s activist work as chairman of the Bulgarian Prisoner´s Association. Due to this punishment Jock is now not allowed to finish his studies which is very important to him.  
After 30 days Jock ended his hunger strike because he got an answer from the Bulgarian authorities. The prison administration responsible for his case answered that he can only study in a Bulgarian University, and not in a foreign one. But, if he wants to study in a Bulgarian Unviersity he cannot do this from prison, so he is not permitted to continue his studies. This ‘official’ answer means that he can now apply in the courts against the decision. After losing 20 kilos in weight he ended his hunger strike and will continue his protest by legal ways.
Jock is very thankful for the support he received. But the issue of being able to continue his studies is not resolved, so it is still useful for friends and supporters to write letters to the Ministry of Justice in Bulgaria.
The fight continues! Please keep writing letters of complaint to: 
Ministry of Justice
Diana Kovacheva
No. 1, Slavanska
Street
Sofia 1040
Bulgaria
A week of solidarity action for Jock is being planned for April, more information will be available soon…
For other ways to support Jock:
Write letters of support to:
Jock Palfreeman
Sofia Central Prison
21 General Stoletov Boulevard
Sofia 1309
Bulgaria
Check out these websites for more information about his case:
http://www.freejock.com/
http://www.jockpalfreeman.com/
Sign this petition to the Bulgarian Ministry of Justice: To Approve Jock Palfreeman’s Prison Transfer to Australia

Website of Bulgarian Prisoners Association
 
Brighton ABC]]></description>
			<pubDate>Fri, 01 Mar 2013 19:50:01 CET</pubDate>
			</item><item>
			<title>Against Golden Dawn in Melbourne</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/against-golden-dawn-in-melbourne</link>
			<description><![CDATA[Brendan O&#039;Connor, Minister for Immigration and Citizenship: Refuse Visas to Golden Dawn members coming to Australia
Brendan O&#039;Connor, Minister for Immigration and Citizenship: Refuse Visas to Golden Dawn members coming to Australia

For the past two years, Golden Dawn has unleashed a wave of terror and violence in the streets of every major city and region in Greece. In May 2011, they unleashed a wave of mob violence against immigrants in the centre of Athens and since national elections in May and July, their violence has only intensified; many migrants have been killed and injured by Golden Dawn activists and sympathisers. 

Apart from their extreme racism and violence, the party is viciously homophobic and authoritarian, frequently attacking political activists and artists. 

Recent reports have confirmed Golden Dawn members have been collecting and hiding weapons as well as engaging in military training, raising the terrifying prospect of a Golden Dawn militia marching through Athens and Thessaloniki. 

As their influence grows and their violence intensifies in Greece, Golden Dawn is now seeking to spread to the Greek diaspora by attempting to open an office in New York and in Nuremberg. Now reports have emerged that Golden Dawn are close to opening an office in Melbourne and that members of their Greek leadership plan to travel to Australia in order to “cut the ribbon” at their new office 

http://neoskosmos.com/news/en/uproar-as-golden-dawn-set...ffice

This violent, racist, authoritarian movement has no place anywhere, but while Greece is unable or unwilling to prevent them from growing, the Australian government is in a position to prevent their members from spreading their fascist poison here. 

We call on the Immigration Minister, Brendan O&#039;Connor, to refuse visas to the following members of of Golden Dawn that seek to come to Australia, for any purpose, on character grounds: 

Nikos Michaloliakos
Eleni Zaroulia
Giorgos Germenis
Ilias Panagiotaros
Konstantinos Mparmparousis
Ioannis Lagos
Nikos Kouzilos
Ilias Kasidiaris
Nikos Michos
Antonis Gregos
Polyvios Zisimopoulos
Dimitris Koukoutsis
Panagiotis Iliopoulos
Efstathios Mpoukouras
Crysovalantis Alexopoulos
Nikitas Siois
Christos Pappas
Michalis Arvanitis

Beyond refusing entry to any of their members, we call for a movement of Greek-Australians and the wider community to fight the presence of Golden Dawn in our society ,as part of a broader anti-fascist movement, to prevent them from spreading their influence within the Greek community and threatening the multicultural society that Greek-Australians and other migrants have fought to defend.

Sign the petition

https://www.change.org/en-AU/petitions/brendan-o-connor...tion#
]]></description>
			<pubDate>Mon, 25 Feb 2013 13:10:01 CET</pubDate>
			</item><item>
			<title>Black February: Message of Solidarity from some people of the ZAD and elsewhere (France)</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/black-february-message-of-solidarity-from-some-people-of-the-zad-and-elsewhere-france</link>
			<description><![CDATA[Message of solidarity from some people of the ZAD (Zone A Défendre) and elsewhere in France, an occupied area against an international airport and metropolisation project.
With pleasure, we heard of the reactions of solidarity against the evictions at Athens in December and January : United States, India, England, Canada, Australia, Japan, Chile… and also the numerous actions and demonstrations through Greece.
In split of contexts differences here or elsewhere, the same mechanisms of repression sweep down on all those who struggle against the imposition of what our lives should be. And who wants a liberty which have an other flavour than the sad liberty to survive in their international competition in silence.  
We want to express our support to all auto organised spaces which are true breeding grounds for experimentation, where anti-authoritarian ideas and values spread in many sectors.
It’s, among others, within these social, political and cultural places that subversive thoughts develop and spread through the meeting and the innumerable activities which take place : theatre, soli-kitchen, discussions, occupied collective gardens, workshop…And also through relationships which appear during conflictual phases when the State decides to clean up these spaces.
These spaces, around which are organised many struggles for a world without borders nor power, and around which gravitate a lot of people refusing or excluded of their alienating patterns.
1 Eviction ! 10 new occupations !
Your rage is sharing here, and it’s with delight we are informed that you don’t let State evict in quiet. Spontaneous demos, attacks and degradations of political offices, reoccupations.. as many events which show to authorities that they won’t be able to exercise their power on our lives and our spaces without hurting some resistances.
Some comrades from the ZAD, made a radio show with comrades from 98FM, we’ve got a particular thought for this radio which has been raided by police. We wish long life to this radio and its future projects.
We’ve got also a particular thought for the comrades from squats evicted and reoccupied, Lilas Kariagianni 37, Skaragama and Villa Amalias, and the others who’ve showed their determination and assured : we’ll do it again as many times as necessary.
By this occasion, the same comrades had re-assured that ideas and resistance couldn’t be killed by evicting us of these places, but then, therefore, we defend these and reinforce resistance defending their walls. And whatever its resources or numbers, repression will always be strong less than hankering for liberty. 
When we attack prisons walls, it’s imprisonment that we’re fighting. When State attacks our squats’ walls it’s the very possibility of an other life, of an other relationship with the way to perceive and live the world that it wants to destroy.
By the defense of these places, in which ones we collectively develop other kinds of free life, it’s not a little fragment of emancipated world that we defend but the very possibility of free life for all !
We wish you all courage and determination in the struggle against State and legalised fascism Golden Dawn Party and we send you a strong fire hug from the ZAD in France.
This area, despite the big operation of evictions in October and November and the military occupation which takes place from more than 85 days, continue to resist and grow up.
Long live free spaces and anarchy !
For a free world for all ! International Solidarity !
Shoot the power everywhere !
Some enraged people from the ZAD and elsewhere !

« Target a project to attack the logic and the world which produces it »
We occupy the area of the airport’s project but our struggle isn’t making for this project particularly but against capitalism system and State which are working together to impose social control infrastructures everywhere.
In the context of ‘merchandisation’ of spaces and time, the airport registers into a global process of metropolisation. Also, the company which have to realize and manage the project is Vinci, the international ‘construction/management’ leader. This company which is actively participating to gentrification, makes even business building jails, nuclear power stations, motorways, greenwashing, and other infrastructures.
Near here, there are many struggles against projects like THT (high voltage lines), ‘TGV/TAV’ (fast trains lines), the international airport with the ZAD. And further away, there are NO-TAV struggle in Italia, Hambacher forest in Germany against a coal mine, the struggles against uranium extraction in Nigeria or Australia, the occupation of Combheaven/Bexhil in England or Khimki in Russia against Motorways, in Greece against the Gold mine near Halkidiki.
These struggles are large and don’t only reflect some local (not in my backyard) or ecologic aspect/character of oppositions to these projects but reflect the expression of refusal of capitalist logic and control and management of our lives through town and country planning too.
Aware that social war is diffuse and present through many forms, our approach doesn’t want to be turned exclusively to one or some projects, but rather as an experimentation form of struggle strategy against State and capital. Partly, taking the projects as a front of this social war, as a part through which one we fight ‘the existing’, as a wheel to sabotage, among others, to destroy the machine.
It’s this way that it still us important to share our experiences, our analyses and to increase links and connexions between these struggles and the international anti-authoritarian / anarchists networks in order to reinforce them and to see which perspectives could appear.
And also, in order to take out from forms of enclosing in which ones these struggles, spaces could sometimes be maintained ( disinformation, mass medias, not much international communications, organisation problems, relationship: rural/urban ).]]></description>
			<pubDate>Sun, 24 Feb 2013 15:00:01 CET</pubDate>
			</item><item>
			<title>Ισπανοί αναρχικοί στην Αυστραλία</title>
			<link>http://www.antifa.ca/antifa-news/Ισπανοί-αναρχικοί-στην-Αυστραλία</link>
			<description><![CDATA[Σύντομη ιστορία των Ισπανών αναρχικών προσφύγων και μεταναστών στην Αυστραλία - Μια έκδοση της Acracia, σε σύνθεση και επιμέλεια Francisco Soler με τη συνεργασία του Grupo Cultural de Estudios Sociales de Melbourne – Μελβούρνη, Μάης 2012. Ελληνική μετάφραση «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», Γενάρης 2013. 
Σύντομη ιστορία των Ισπανών αναρχικών προσφύγων και μεταναστών στην Αυστραλία

Αν και κάπως ειρωνικό και στο αντίθετο άκρο του ιδεολογικού εκκρεμούς, κατά τη διάρκεια των προσπαθειών μας να εντοπίσουμε την πρώτη άφιξη Ισπανών αναρχικών στην αυστραλιανή ήπειρο, ανακαλύψαμε δύο από τους πρώτους Ισπανούς μετανάστες που εγκαταστάθηκαν σε αυστραλιανό έδαφος κάτι που χρονολογείται από τις 5 Γενάρη 1846. Αυτή είναι η ημερομηνία κατά την οποία το πλοίο &quot;Isabella&quot;, στο οποίο ήταν επιβάτες, αγκυροβόλησε στον κόλπο του Freemantle, μετά από ένα ταξίδι που διήρκεσε περισσότερο από 113 ημέρες. 

Ήταν οι Rosendo Salvado από τη Γαλικία και ο Jose Serra Benito από την Καταλωνία. Και οι δύο Βενεδικτίνοι μοναχοί οι οποίοι κατέληξαν στην ίδρυση της πόλης/κοινότητας New Norcia, καθώς και του μοναστηριού με το ίδιο όνομα, το οποίο βρίσκεται σε μια σιτοπαραγωγική κοιλάδα στο κέντρο της Victoria Plains, περίπου 132 χιλιόμετρα βόρεια του Περθ. 

Είναι, επίσης, ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ο Francisco Ferrer Juan Ramon Guardia, ο ιδρυτής του Escuela Moderna (Μοντέρνου Σχολείου) έφτασε στην Αυστραλία το 1895 και παρέμεινε μέχρι το 1897. Ο λόγος της παραμονής του στις ακτές μας ήταν η επίσκεψη στον αδελφό του Jose Ferrer Guardia ο οποίος είχε μεταναστεύσει πριν από μερικά χρόνια. 

Μετά τα γεγονότα της «Τραγικής Εβδομάδας» (La Semana Tragica) στη Βαρκελώνη το 1909 με αποτέλεσμα την εκτέλεση/δολοφονία του Francisco Ferrer Guardia, αρκετοί ήσαν οι Ισπανοί αναρχικοί που βρήκαν καταφύγιο στην Αυστραλία, με έναν αριθμό από αυτούς να εγκαθίστανται στη Μελβούρνη, αν και η πλειοψηφία επέλεξε τις βόρειες ακτές του Queensland. 

Ο πιο σημαντικός από αυτούς ήταν ο Salvador Torrents, που εγκαταστάθηκε στο Innisfail με τη σύντροφό του Teresa και την κόρη τους Paz (δεν ήμασταν σε θέση να ανιχνεύσουμε οποιοδήποτε έγγραφο που να βεβαιώνει την ημερομηνία άφιξης στο αυστραλιανό έδαφος και των Teresa και Paz, αν και καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι μπορεί να ήταν κάποια στιγμή προς το τέλος του 1919 ή στις αρχές του 1920). Ο Torrents, συμμετείχε το 1903 στην οργάνωση, μαζί με τους Abelardo Saavedra, Jose Sanchez Rosa και Mariano Castellote, της πρώτης συνάντησης αναρχικών στην πόλη Matar στην Ισπανία. Συμμετείχε επίσης στη συγκρότηση των αναρχικών ομάδων «Nueva Semilla» και «Ateneo Obrero», των οποίων ήταν μέλος. Ενώ ήταν εξόριστος στη Γαλλία και προτού αναγκαστεί να επιστρέψει στην Ισπανία οι δραστηριότητές του τον οδήγησαν στη συνάντηση και συνεργασία με τους Anselmo Lorenzo, Emile Armand, Sebastien Faure και τόσους άλλους, τα ονόματα των οποίων θα παραμείνουν άγνωστα γιατί έχουν γίνει γνωστά με τη φράση «La militancia Desconocida» (οι άγνωστοι αγωνιστές). 

Πιστεύουμε ότι αφίχθηκε στις ακτές της Αυστραλίας με τον συναγωνιστή του Juan Jordana, κατά το Δεκέμβρη του 1915, αν και δυστυχώς η ημερομηνία αυτή δεν είναι πειστική. Ο Torrents συμμετείχε στη συγγραφή και δημοσίευση μιας σειράς φυλλαδίων για τον αναρχισμό, καθώς και μερικών μυθιστορημάτων με τις πωλήσεις των οποίων συγκέντρωνε χρήματα που έστελνε στην Ισπανία για να βοηθήσει στην υπεράσπιση των φυλακισμένων αναρχικών και τις εκδόσεις «Solidaridad Obrera» («Εργατική Αλληλεγύη») και «Tierra y Liberta» («Γη και Ελευθερία»). 

Ο Salvador ήταν σταθερός αρθρογράφος διαφόρων ισπανικών εφημερίδων σε όλο τον κόσμο, ενώ στην «Cultura Proletaria» («Προλεταριακή Κουλτούρα») της Νέας Υόρκης διατηρούσε τακτική στήλη με τον τίτλο «Desde Australia» («Από την Αυστραλία»). 

Κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης, ο Salvador Torrents μαζί με τους Juan Jordana, Francisco Martinez και μια ομάδα Ισπανών αναρχικών που κατοικούσαν στο Innisfail, πρωτοστάτησε στη δημιουργία του αυστραλιανού τμήματος της Solidaridad Internacional Antifascista (Διεθνής Αντιφασιστική Αλληλεγγύη). (Η οργάνωση αυτή επανεμφανίστηκε στην Αυστραλία, μετά την άφιξη των Ισπανών αναρχικών προσφύγων από την Καζαμπλάνκα στις αρχές της δεκαετίας του 1960). Πριν γίνει της μόδας, οι εκδοτικές ομάδες «Ravachol» από τη Μελβούρνη και «Militando» («Μαχητής») από το Σίδνεϊ κυκλοφόρησαν από κοινού το 1975, το φυλλάδιο με τίτλο «Reportaje en Australia a Salvador Torrents - Los Anarquistas y la Revolucion Social» («Ρεπορτάζ του Salvador Torrents στην Αυστραλία - Οι αναρχικοί και η Κοινωνική Επανάσταση), που γράφτηκε από τον Campio Carpio.

Παρά το γεγονός ότι λίγοι Ισπανοί αναρχικοί από την Ισπανική Κοινωνική Επανάσταση κατάφεραν να προσπεράσουν τη γραφειοκρατία κατά τη διάρκεια των δεκαετιών ‘40 και ’50, η προκατάληψη που εκδηλώθηκε από τις αυστραλιανές Αρχές κατά των Ισπανών αναρχικών προσφύγων, οι οποίοι βρίσκονταν τότε κυρίως στα γαλλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, εμπόδισε την άφιξη εξόριστων Ισπανών αναρχικών μέχρι τις αρχές του 1960. Είναι σημαντικό να προσδιοριστεί ως ιστορική πραγματικότητα, το γεγονός ότι, ενώ το Καταστατικό του Διεθνούς Οργανισμού Προσφύγων αναφέρεται ειδικότερα στους Ισπανούς πρόσφυγες υπό τη φροντίδα του οργανισμού αυτού και οι οποίοι επιλέχθηκαν για μετανάστευση στην Αυστραλία, ο Arthur Calwell και το Εργατικό Κόμμα (ALP) τους απέκλεισαν ρητά από το πεδίο εφαρμογής του συστήματος αποδοχής και περίθαλψης προσφύγων. Όμως, κατά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο το Φιλελεύθερο όσο και το Εργατικό Κόμμα έδωσαν καταφύγιο σε ναζί φυγάδες στην Αυστραλία. (Βλέπε το βιβλίο του Mark Aarons «Sanctuary, Nazi Fugitives in Australia» («Άδυτο, Ναζιστές φυγάδες στην Αυστραλία») που κυκλοφόρησε το 1989 από τον William Heinemann Australia).

Τα ονόματα που ακολουθούν παρακάτω είναι ονόματα εξόριστων Ισπανών αναρχικών που πέρασαν κάποιο χρόνο στην Αυστραλία, αλλά, δυστυχώς, δεν έχουμε καταφέρει να εντοπίσουμε το ακριβές στίγμα τους, αν και γνωρίζουμε ότι έφθασαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950:

Luis Costa Garcia. Επίσης γνωστός ως Luis Costa, αν και ήταν περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Juan García Durán. Ήταν μέλος της CNT και των Libertarias Juventudes (Ελευθεριακή Νεολαία) από την ηλικία των 15 ετών. Το 1943 συμμετείχε στην παράνομη CNT στη Λα Κορούνια και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αναδιοργάνωση της CNT στη Γαλικία. Από το 1945 έως το 1946 διετέλεσε μέλος της παράνομης Εθνικής Επιτροπής. Συνελήφθη από την αστυνομία τον Απρίλιο του 1946 (ενώ πυροβολήθηκε στο πόδι), καταδικάστηκε σε θάνατο και φυλακίστηκε στο El Dueso, την Ocaña και τη Yeserías, από όπου δραπέτευσε στις 10 Μάρτη 1949 καταφεύγοντας στη Γαλλία. Έφτασε στην Αυστραλία στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και εργάστηκε ως ξυλουργός. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 μετακόμισε στο Ντιτρόιτ των ΗΠΑ και στη συνέχεια το 1964 στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, για να εγκατασταθεί τελικά στο Χιούστον των ΗΠΑ το 1968. Ο Duran ήταν από τους πλέον αποφασιστικούς αντιπάλους των ρεφορμιστών &quot;Cinco puntistas&quot; στη CNT το 1966. Μετά το θάνατο του Φράνκο, επέστρεψε στην Ισπανία και εγκαταστάθηκε στο Αλικάντε, όπου πέθανε στις 11 Δεκέμβρη 1986. Ο Duran ήταν συγγραφέας πολυάριθμων βιβλίων και αρκετά παραγωγικός αρθρογράφος των ισπανικών ελευθεριακών εφημερίδων που εκδίδονταν σε όλο τον κόσμο.

Fernando Lopez Mantipan. Μερικές φορές ήταν γνωστός και ως Mantipan. Μαζί με τους Garcia Duran και Álvarez Arganzua ίδρυσε την πρώτη παράνομη περιφερειακή επιτροπή της CNT μετά την πτώση της Γαλικίας. Όντας αναγκασμένος να διαφύγει από το 1947 ήταν σε θέση να μπαρκάρει στο Cadiz, ταξιδεύοντας στην Ταγγέρη όπου παρέμεινε μέχρι το 1951, χρονιά που ο ίδιος αποφάσισε να ταξιδέψει στη Σενεγάλη. Δύο χρόνια αργότερα ο Mantipan έφτασε στην Αυστραλία και εγκαταστάθηκε στη Νέα Νότια Ουαλία. Επέστρεψε στη Γαλικία της Ισπανίας το 1969, μόνο για να συλληφθεί στο Tuy. Τελικά εγκαταστάθηκε στη Λα Κορούνια.

Eusebio Lopez Laguarta. Έφτασε και εγκαταστάθηκε στη Νέα Νότια Ουαλία στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Ήταν μαχητικό μέλος της CNT από το 1932. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου αγωνίστηκε αρχικά ως μέλος των παραστρατιωτικών ομάδων και αργότερα ως μέλος της ομάδας ανταρτών γνωστής ως «Libertador». Το 1939 αυτοεξορίστηκε κοντά στην Ανδόρα. Κατά τη διάρκεια του 1940 ταξίδεψε κρυφά σε όλη την Ισπανία αναδιοργανώνοντας τη CNT. Την 1η Απρίλη 1944 συνελήφθη στην Τουλούζη από την Γκεστάπο και βασανίστηκε. Κατάφερε, όμως, να αποδράσει και να διαφύγει προς την Arige στην ελεύθερη Γαλλία. Χρησιμοποίησε τα ψευδώνυμα Coteno, Luis Garcia και Salvador Ortega.

Μερικοί άλλοι εξόριστοι Ισπανοί αναρχικοί που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν είτε στη Μελβούρνη είτε στο Σίδνεϊ διαμέσου Γαλλίας στα τέλη της δεκαετίας του ‘40 ή κατά τη διάρκεια του ’50, ήταν οι Jose Cuevas και Juan Fernandez στο Σίδνεϊ, Vicente Monton, Felix Castaner και Vicente Berenguer στη Μελβούρνη. 
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 αφίχθηκε ο Antonio Lopez από το Μόντρεαλ του Καναδά. Εγκαταστάθηκε αρχικά στο Windsor του Queensland και στη συνέχεια μετακόμισε στο Perth, στη Δυτική Αυστραλία. Πολυγραφότατος αρθρογράφος στις εφημερίδες «El Democrata», «Acracia», «El Espanol en Australia» και «Cenit» (στη Γαλλία). 

Λόγω της πολιτικής εναρμόνισης και της συνεργασίας που αναπτύχθηκε μεταξύ του σουλτάνου του Μαρόκου και του καθεστώτος Φράνκο στις αρχές της δεκαετίας του 1960, καθώς και των δυσκολιών στην απόκτηση ανανέωσης άδειας εργασίας τους, σημειώθηκε μαζική έξοδος των εξόριστων Ισπανών αναρχικών που ζούσαν εκεί, από το Μαρόκο προς τις τέσσερις γωνιές του κόσμου υπό την προστασία των Ηνωμένων Εθνών, με την πλειοψηφία να εγκαθίσταται στη Γαλλία ή το Βέλγιο, ενώ μερικοί πήγαν στον Καναδά. Αλλά από την ελευθεριακή ομάδα που βρισκόταν στην Καζαμπλάνκα, έντεκα οικογένειες, ήρθαν στη Μελβούρνη κατά το διάστημα 1962-1966, σε τέσσερις αποστολές.

Η πρώτη ομάδα εξόριστων αναρχικών που εγκατέλειψε τις σαφώς εχθρικές συνθήκες στη χώρα του Μαγκρέμπ αποτελείτο από τις οικογένειες Collado, Domínguez και Gargallo, που έφθασαν στη Μελβούρνη προς το τέλος του 1962. Στις αρχές του 1964 έφτασε η δεύτερη αποστολή με τις οικογένειες Robert, Castro και Burgos. Η τρίτη ομάδα που αναχώρησε από το Μαρόκο αποτελείτο από τις οικογένειες Beneito και Ruiz, που έφτασαν στη Μελβούρνη στις 17 Οκτώβρη 1965, και η τέταρτη και τελευταία ομάδα αποτελείτο από τις οικογένειες Carmona και Orero και έφτασε στη Μελβούρνη προς το τέλος Φλεβάρη 1966. 
Οι Carmona και Burgos δραπέτευσαν μαζί από την Ισπανία με ένα αλιευτικό σκάφος στα τέλη της δεκαετίας του 1940, φτάνοντας στο Μαρόκο, όπου απέκτησαν πολιτικό άσυλο. Και οι δύο ήταν αγωνιστές από τη Μάλαγα. Ο Carmona, δυστυχώς, συνελήφθη στο δρόμο από τη Μάλαγα προς την Αλμερία μετά την πτώση της πρώτης το 1937. Ο Burgos συμμετείχε στις ελευθεριακές πολιτοφυλακές στις &quot;Οροσειρές&quot;, μετά τη στρατιωτικοποίηση των πολιτοφυλακών, μετά υπηρέτησε σε ένα τάγμα των Διεθνών Ταξιαρχιών και μεταφέρθηκε στο μέτωπο της Μαδρίτης. Μετά την πτώση της Μαδρίτης και στην προσπάθειά του να φτάσει στις ανατολικές ακτές της Ισπανίας, συνελήφθη από τα στρατεύματα του Φράνκο και στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Όλοι οι άλλοι σύντροφοι ήταν μέρος αυτής της εξόδου που κατέφυγαν στα εδάφη της Βόρειας Αφρικής, στην Τυνησία και την Αλγερία, αναχωρώντας από την Ισπανία κατά τη διάρκεια του Μάρτη του 1939, από την Βαλένθια, το Αλικάντε, την Γκάνδια και την Καρθαγένη, λιμάνια κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Μεσογείου. Τα πλοία που μετέφεραν αυτούς τους πρόσφυγες και τα ονόματα των οποίων θα παραμείνουν στις σελίδες της ιστορίας ήταν τα «African Trader», «Campillo», «Lézardrieux» και «Stanbrook», καθώς και ένας μικρός στολίσκος αλιευτικών σκαφών, με τα δύο πιο διάσημα από αυτά τα «Joven María» και «Marítima». 

Το «Stanbrook», ωστόσο, ήταν φορτηγό πλοίο που έχει πλέον εμφανώς καταγραφεί στις σελίδες της ιστορίας εξαιτίας του καπετάνιου του, Archibald Dickson, ο οποίος αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τις οδηγίες που του δόθηκαν τόσο από το Κομμουνιστικό Κόμμα όσο και από το Σοσιαλιστικό Κόμμα και τους οργανωτές τους, να αναχωρήσει από το λιμάνι του Αλικάντε, απαντώντας ότι δεν θα αναχωρήσει από το Αλικάντε μέχρι το «Stanbrook» πάρει όσο το δυνατόν πιο πολλούς επιβάτες, όσους θα μπορούσε ενδεχομένως να πάρει το σκάφος. Το «Stanbrook» αναχώρησε από το Αλικάντε στις 22:45 της 28ης Μάρτη 1939, μεταφέροντας περίπου 3.500 πρόσφυγες. (Να σημειωθεί ότι η λέξη περίπου χρησιμοποιείται λόγω του μεγάλου αριθμού ανακριβειών ανωμαλιών που έχουν βρεθεί στα γαλλικά αρχεία, καθώς και εκτιμήσεις που έχουν καταγραφεί σε βιβλία γραμμένα από πραγματικούς συμμετέχοντες σ’ αυτή την τραγωδία).

Με τη συνεργασία των Alexandre Ruiz και Floreal Jimenez Aguilera (και των δύο παιδιών επιβατών του «Stanbrook») είχαμε τη δυνατότητα να λάβουμε από το γραφείο εγγραφών στο Aix-en-Provence (στη Γαλλία) ένα σημαντικό κατάλογο καταχώρισης των επιβατών που επέβαιναν στο «Stanbrook», από τις έντεκα οικογένειες ελευθεριακών που έφτασαν στην Αυστραλία από την Καζαμπλάνκα, δύο ατόμων που επέβαιναν στο «Stanbrook», του Juan Beneito Casanova, ο αριθμός επιβάτη του οποίου ήταν 764, και του Vicente Ruiz Gutierrez, με αριθμό επιβάτη 1797.

Οι φρικαλεότητες και τα βασανιστήρια που υπέστησαν όλοι αυτοί που έφτασαν στις ακτές της Βόρειας Αφρικής, στα χέρια των γαλλικών ευθυγραμμισμένων με το καθεστώς Φράνκο αρχών του Vichy, ενώ κλείστηκαν από τον Απρίλη του 1939 μέχρι το τέλος του 1943, σε φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης και στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην έρημο της Σαχάρας που εκτείνεται από την Τύνιδα μέχρι το δυτικό Μαρόκο, είναι σελίδες που ανήκουν σε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο των βιογραφιών και της ιστορίας τους.

Στις παραγράφους που ακολουθούν θα προσπαθήσουμε απλώς να καταγράψουμε τη μαχητικότητα και τις δραστηριότητες αυτών των εξόριστων οικογενειών Ισπανών ελευθεριακών που εγκαταστάθηκαν στη Μελβούρνη, μαζί με μια σειρά οικογένειες Ισπανών μεταναστών που επίσης αγκάλιασαν τις ελευθεριακές ιδέες. Καταβάλλεται επίσης προσπάθεια να παρατεθούν οι δραστηριότητες ενός ισπανόφωνου αναρχικού πυρήνα που έδρευε στο Σίδνεϊ.

Ήταν το Δεκέμβριο του 1965 όταν έγινε η πρώτη συνάντηση στη Μελβούρνη από έναν πυρήνα μαχητών της CNT-FAI που είχε έρθει από την Καζαμπλάνκα για την ίδρυση ισπανικής Εξόριστης CNT στην Αυστραλία, μαζί με το Grupo Cultural de Estudios Sociales de Melbourne (Ομάδα Πολιτιστικών και Κοινωνικών Σπουδών Μελβούρνης). Στις αρχές του 1966 έχουμε την εμφάνιση των πρώτων ισπανόγλωσσων αναρχικών εκδόσεων που άρχισαν να φθάνουν και να διανέμονται μεταξύ των ισπανόγλωσσων μεταναστών. Οι εκδόσεις αυτές ήταν οι εφημερίδες και περιοδικά «Espoir», «El Combate Sindicalista», «Umbral» και «Cenit» (που κυκλοφορούσε στη Γαλλία), καθώς και τα ημερολόγια της Solidaridad Internacional Antifascista, η «Tierra y Libertad» από το Μεξικό, η «Ruta» από τη Βενεζουέλα, η «La Protesta» από την Αργεντινή, η «Solidaridad» από την Ουρουγουάη και το Ediciones la Escuela Moderna de Calgary από τον Καναδά.

Η πρώτη επαφή με τους Αυστραλούς αναρχικούς έγινε επίσης στα τέλη του Δεκέμβρη του 1965, συγκεκριμένα με τον Andrew Giles-Peters, ο οποίος με τη σειρά του βοήθησε στην επαφή που έγινε με Ιταλούς αναρχικούς στη Μελβούρνη, Βούλγαρους αναρχικούς στο Σίδνεϊ, καθώς και το μικρό πυρήνα των Ισπανών αναρχικών Σίδνεϊ, από τους οποίους η πιο εξέχουσα φυσιογνωμία ήταν ο Antonio Jimenez Cubillo, ο οποίος είχε μεταναστεύσει από την Ισπανία το 1960 και πέρασε στον αναρχισμό μετά την ανάπτυξη μιας φιλίας με τον Jose Cuevas.

Με το κύμα της ισπανικής μετανάστευσης το 1962 αφίχθηκε ο Luis Perez μαζί με την οικογένειά του. Ο Luis ήταν αγωνιστής της CNT ο οποίος είχε επίσης βιώσει τις φρικαλεότητες της εξορίας στη Γαλλία. Με την άφιξή του στη Μελβούρνη προσπάθησε να αναπτύξει μια κοινωνική και πολιτική συνείδηση στους κόλπους της ισπανικής μεταναστευτικής κοινότητας. Αφού ήρθε σε επαφή με μια ομάδα αναρχικών προσφύγων ενσωματώθηκε και ο ίδιος αρχικά στο Grupo Cultural de Estudios Sociales de Melbourne και στη συνέχεια στο Centro Democrático Espanol (Ισπανικό Δημοκρατικό Κέντρο). Ήταν ενεργό μέλος και ένας από τους εύγλωττους εκπροσώπους της «ιδέας» μέσα στην ισπανική κοινότητα.

Μια άλλη πολύ σημαντική ομάδα αναρχικών μεταναστών στη Μελβούρνη ήταν οι Ιταλοί. Το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, είδε την άφιξη, κυρίως στη Μελβούρνη, Ιταλών αναρχικών, κυρίως δύο προσωπικοτήτων, του Francesco Carmagnola και του Isidoro Bertazzon. Στη δεκαετία του 1920 εμφανίστηκαν οι ιταλικές αναρχικές εφημερίδες, πρώτα η «Il Risveglio» και μετά η «La Riscossa», καθώς και η «L&#039; Avanguardia Libertaria», οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταστάληκαν από τις αυστραλιανές Αρχές. Με την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία αφίχθηκε στην Αυστραλία και ο Borris Franceschini, που έγινε ενεργό μέλος της εξόριστης ιταλικής αναρχικής ομάδας από τη δεκαετία του 1930. Με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αφίχθηκαν και άλλοι Ιταλοί αναρχικοί στην Αυστραλία, όπως οι Bruno Vannini, Jack Farrello, Rafaele Turco, Amenda Ceccaroni, Maximo Bartelloto καθώς και αρκετοί άλλοι τα ονόματα των οποίων θα αποτελέσουν μέρος της ομάδας αυτής με την ονομασία &quot;άγνωστοι αγωνιστές». 

Είναι άξιο να σημειωθεί και η ιστορική αξία της αναγνώρισης του γεγονότος ότι κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1960 και 1970 οι ομάδες αυτές των Ιταλών και Ισπανών αναρχικών εργάστηκαν πολύ στενά σε ένα πλήθος δραστηριοτήτων, καθώς και εράνους για να βοηθήσουν τις οικογένειες των Ιταλών και Ισπανών φυλακισμένων αναρχικών. Αυτό έγινε μέσω της οργάνωσης που έγινε γνωστή ως Solidaridad Internacional Antifascista (Διεθνής Αντιφασιστική Αλληλεγγύη), η οποία δημιουργήθηκε το 1930 και εξακολουθούσε να εκδίδει ετήσια ημερολόγια ως έναν τρόπο εξεύρεσης χρηματικών πόρων). Η οικονομική υποστήριξη εκ μέρους της ιταλικής αναρχικής ομάδας έκανε επίσης δυνατή την έκδοση μεγάλου αριθμού αναρχικών φυλλαδίων και μπροσούρων από τις Εκδόσεις «Acracia» καθώς και τις Εκδόσεις «Ravachol», ένα εγχείρημα που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ‘60.

Μέχρι το τέλος του 1966 είχαν επίσης παγιωθεί οι σχέσεις με τις διάφορες ελευθεριακές ομάδες τόσο στη Μελβούρνη όσο και στο Σίδνεϊ και παρ’ ότι η ισπανική αναρχική ομάδα της Μελβούρνης επικέντρωνε τις προσπάθειές της κυρίως στην ισπανική κοινότητα σε μια προσπάθεια να αναπτύξει μια κοινωνική συνείδηση, καθώς και ένα αντιφρανκικό κίνημα, σιγά-σιγά άρχισε να συμμετέχει και σε τοπικά κοινωνικά ζητήματα, σε συνεργασία με τις τοπικές αναρχικές ομάδες που έδρευαν κατά κύριο λόγο στα διάφορα πανεπιστήμια της Μελβούρνης, καθώς και τα εσωτερικά προάστια.

Ήταν το 1967 που είδε το φως η πρώτη εκδοτική προσπάθεια των ισπανικών αναρχικών ομάδων στη Μελβούρνη και το Σίδνεϊ με την εκτύπωση του «Προς Τους Νέους» του Πέτρου Κροπότκιν στην αγγλική γλώσσα, που τυπώθηκε στο Σίδνεϊ, με τον Antonio Jiménez Cubillo ως τον κύριο ηθικό αυτουργό πίσω από αυτό.

Ήταν η χρονιά που είδε επίσης την έναρξη της κυκλοφορίας του μηνιαίου ισπανόγλωσσου περιοδικού «El Democrata», έκδοσης του Centro Democratico Espanol, που έδρευε στο Σίδνεϊ και είχε και παράρτημα στη Μελβούρνη. Το Centro Democratico Espanol έδρασε μέχρι τις αρχές του 1976 και διαλύθηκε λίγο μετά το θάνατο του Φράνκο.

Το Centro Democratico Espanol δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1966 και ήταν βασικά μια συσπείρωση διαφόρων αντιφρανκικών ομάδων στο Σίδνεϊ, την Καμπέρα, το Wollongong, το Geelong και τη Μελβούρνη. Αν και η πλειοψηφία των μελών του στη Μελβούρνη ήταν ελευθεριακοί, στη βάση του είχαν βρει στέγη και Ρεπουμπλικάνοι, καθώς και μέλη του PSOE και της UGT. Η κατάσταση ήταν κάπως διαφορετική στο Σίδνεϊ με αρκετά μεγάλο αριθμό Ρεπουμπλικάνων και σοσιαλιστών της UGT στους κόλπους του. Ήταν μια πολύ ωραία πράξη διπλωματίας που έπρεπε να εκτελείται σε μηνιαία βάση όταν η συντακτική ομάδα, η πλειοψηφία των μελών της οποίας ανήκε στην UGT και στο δημοκρατικό χώρο, συναντιόταν για να καθορίσει το περιεχόμενο κάθε τεύχους και το έργο αυτό εκτελείτο επίπονα και συστηματικά από τον Antonio Jimenez Cubillo μέχρι τα τέλη του 1974, όταν η σύνταξη και η εκτύπωση πέρασε στο τμήμα της Μελβούρνης.

Μεγάλος αριθμός άρθρων γράφτηκαν τόσο από τον Antonio Jiménez Cubillo όσο και από τον Vicente Ruiz Gutiérrez και δημοσιεύθηκαν στην «El Democrata», το «Nosotros» και το «Acracia». Και οι συνεισέφεραν επίσης άρθρα τους στην εφημερίδα του «El Espanol en Australia», καθώς και σε ισπανικές αναρχικές εφημερίδες και περιοδικά σε όλο τον κόσμο.

Ο νεαρός και δυναμικός Mariano Sussiac μαζί με τη συντρόφισσά του Isabel, είχε μόλις φτάσει στη Μελβούρνη στις αρχές του 1968, ερχόμενος αμέσως σε επαφή με την εξόριστη ομάδα, εγκαινίασε μια μακρά σταδιοδρομία ακτιβισμού, βοηθώντας στην προετοιμασία και διανομή των εκδόσεων, καθώς και συμβάλλοντας με άρθρα και ποιήματα σε πολυάριθμες εκδόσεις, όπως «El Democrata», «Nosotros» και «Acracia».

Ήταν το 1969. Δύο νεαρές οικογένειες είχαν μόλις μεταναστεύσει από την Ισπανία και εγκαταστάθηκαν στο Fitzroy, και οι οποίες είχαν ήδη συμμετάσχει στις δραστηριότητες της υπόγειας CNT στη Μαδρίτη. Μετά την ανάγνωση διαφόρων άρθρων στο «El Espanol en Australia» και αγοράζοντας τεύχη του «El Democrata», ήρθαν σε επαφή με την ισπανική αναρχική ομαδοποίηση της Μελβούρνης και οι ίδιοι συμμετείχαν σε όλες τις δραστηριότητες. Ήταν οι οικογένειες Gallego και Costanza.

Με γνώσεις ηλεκτρικού μηχανικού, ειδικότητα για την οποία αποφοίτησε από ανώτερη σχολή στην Ισπανία, ο Pascual Gallego ήταν σε θέση να επισκευάσει μια παλιά εκτυπωτική μηχανή Gestetner καθώς και μια παλιά ηλεκτρική γραφομηχανή IBM κάτι που επέτρεψε στη μελβουρνιώτικη ισπανική αναρχική ομάδα να μπει σε μια νέα και πιο ζωντανή εποχή παραγωγής εντύπων, φυλλαδίων, περιοδικών και άλλων υλικών.

Το 1970 οι εξόριστοι Ισπανοί αναρχικοί και οι οικογένειες μεταναστών είχαν πλέον εξαπλωθεί σε όλες τις κεντρικές γεωγραφικές ζώνες της Μελβούρνης, στις οποίες επίσης ζούσαν μεγάλες ισπανικές κοινότητες, ειδικά στα προάστια Carlton, Collingwood, Fitzroy, Prahran και Richmond. Οι ομάδες κάθε τοποθεσίας ανέλαβαν την ευθύνη της διανομής των εκδόσεων που έρχονταν από το εξωτερικό, καθώς και ό,τι υλικό παραγόταν σε τοπικό επίπεδο τόσο στο Σίδνεϊ όσο και στη Μελβούρνη.

Συμμετείχαν επίσης στις κινητοποιήσεις ενάντια στη συμμετοχή της Αυστραλίας και τον πόλεμο του Βιετνάμ. Η παρουσία τους ήταν επίσης εμφανής στις πορείες της Πρωτομαγιάς με τη μαζική διανομή φυλλαδίων τόσο στα ισπανικά όσο και στα αγγλικά. Συμμετείχαν ακόμα και στις κινητοποιήσεις ενάντια στο απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, καθώς και στον αγώνα κατά της συμμετοχής της νοτιοαφρικανικής ομάδας ράγκμπι Springbok στο MCG.

Προς το τέλος του 1970 έξι Βάσκοι αγωνιστές συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ως αποτέλεσμα, οργανώθηκε μια μαζική εκστρατεία από τις ισπανικές αναρχικές ομάδες, to Grupo Cultural de Estudios Sociales en Melbourne και το Centro Democratico Espanol στο Σίδνεϊ, την Καμπέρα και τη Μελβούρνη. Διαδηλώσεις έγιναν σε αυτές τις τρεις μεγάλες πόλεις. Η πιο επιτυχημένη ήταν εκείνη που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης, 30 Δεκεμβρίου 1970, με περίπου 100 Ισπανούς και Αυστραλούς έξω από το Ισπανικό Γενικό Προξενείο, όπου 20 από τους διαδηλωτές κατάφεραν να μπουν στο Προξενείο, να συναντηθούν με τον πρόξενο και να υποβάλουν αίτηση απελευθέρωσης των αγωνιστών με συλλογή υπογραφών. 

Το διάστημα 1971-1972 υπήρξε περίοδος λίγο πιο περιπετειώδης μιας και οι Ισπανοί αναρχικοί αναμείχθηκαν σε διάφορες δραστηριότητες, όπως η δημιουργία του Working Peoples&#039; Association (Σύνδεσμος Εργαζόμενου Λαού). Η πιο σημαντική από αυτές είναι η δημιουργία του «Free Store» («Δωρεάν Κατάστημα»), στο 42 Smith Street.

Οι Ισπανοί εξόριστοι είδαν την πιθανότητα του «Free Store» να γίνει το πρώτο &quot;Ateneo Libertario (Ελευθεριακό Αθήναιο) στην Αυστραλία μέσω του οποίου θα μπορούσε να προωθηθεί μια ελευθεριακή συνείδηση στην ευρύτερη κοινότητα. Η εξόριστη ισπανική ομάδα συνέβαλε με την προσφορά ρούχων, βιβλίων και πιατικών ενώ τα μέλη της συμπεριέλαβαν τους εαυτούς τους στον κατάλογο των εθελοντών, σε μια προσπάθεια να διασφαλιστεί ότι η έναρξη και η συνέχιση της λειτουργίας του «Free Store» θα ήταν επιτυχής, με την ρήση του «πάρτε ό,τι χρειάζεστε και αφήστε ό,τι δεν χρειάζεστε». Το «Free Store» έγινε το επίκεντρο της δράσης της πλειοψηφίας των αναρχικών στη Μελβούρνη.

Οι ευχαριστίες για την ίδρυση του «Free Store» θα πρέπει να απευθυνθούν σε ένα πρόσωπο, την Margot Nash. Η Margot μόλις είχε τότε επιστρέψει στη Μελβούρνη αφού πέρασε λίγα χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συμμετείχε και βίωσε την ανάπτυξη παρόμοιων συλλογικοτήτων και ως εκ τούτου πρότεινε ότι η εν λόγω επιχείρηση ήταν δυνατόν να αναπτυχθεί στη Μελβούρνη. Και παρ’ ότι αυτή η περίοδος έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως «carnival anarchism», ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που έγιναν πολλές θετικές δραστηριότητες.

Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής που επανενεργοποιήθηκε η παράδοση της πορείας την 1η Μάη από την ομάδα του «Free Store» με το «πτώμα του καπιταλισμού» να περιφέρεται στους δρόμους της Μελβούρνης τόσο την 1η Μάη όσο και την πρώτη Κυριακή του Μάη 1972. Ήταν επίσης από μέσα από αυτή τη συλλογικότητα που ξεπήδησε η ιδέα της διάθεσης προς το κοινό δωρεάν νομικών και ιατρικών υπηρεσιών. Ο πυρήνας των Ισπανών αναρχικών έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διασφάλιση του ότι στις αρχές Ιούνη 1972 το «Free Store» ήταν σε θέση να προσφέρει μια τέτοια υπηρεσία προς την κοινότητα με μια υπηρεσία διερμηνείας στα Ιταλικά, τα Πορτογαλικά, τα Ισπανικά και τα Γαλλικά. 

Η συλλογικότητα γύρω από το «Free Store» ήταν επίσης υπεύθυνη για την έκδοση της εφημερίδας «Dingo». Η ισπανική αναρχική ομάδα ανέλαβε την πρόκληση της διανομής της εφημερίδας «Dingo», με αποτέλεσμα στα τέλη του 1972, ο σύντροφος Pascual Gallego να συλληφθεί και κρατηθεί για διακίνηση ανατρεπτικών ιδεών. Στη συνέχεια, οργανώθηκε μια συλλογή χρημάτων από τις ομάδες Grupo Cultural de Estudios Sociales de Melbourne και το Sub-Delegación del Centro Democratico Espanol en Melbourne προκειμένου να καλυφτεί το πρόστιμο του συντρόφου, ενώ η υπεράσπισή του προετοιμάστηκε από τους δικηγόρους που είχαν σχέση με το «Free Store». (Βλέπε σελίδα 21 της «El Democrata», αριθμός 58).

Δυστυχώς, όμως, έγιναν και πάρα πολλές άλλες δραστηριότητες που συνέβαλαν στη διάλυση του «Free Store», αλλά παρ&#039; όλα αυτά πρέπει να αναγνωριστεί το γεγονός ότι το «Free Store» ήταν θέση να εξελιχθεί με πολύ θετικές δραστηριότητες, καθώς και να προσφέρει ένα στέρεο έδαφος για την ανάπτυξη των εξόριστων / μεταναστευτικών και τοπικών αναρχικών ομάδων κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Αν και το «Free Store» έκλεισε τις πόρτες του το Γενάρη του 1973, το μήνα αυτό ιδρύθηκε η Fitzroy Free Legal Service (όπως ήταν αρχικά γνωστή – Δωρεάν Νομική Υπηρεσία Fitzroy) που άνοιξε τις πόρτες της από το υπόγειο της αίθουσας του Δημαρχείου Fitzroy. Όλοι όσοι εμπλέκονταν στην παροχή της νομικής υπηρεσίας στο «Free Store» ήσαν μεταξύ των πρώτων εθελοντών για της Υπηρεσίας&quot;.

Το 1974 αυτή η ίδια ομάδα ατόμων ιστορικά συνδεδεμένη με το «Free Store» συμμετείχε επίσης στη δημιουργία του Collingwood Legal Service που λειτουργούσε από το Δημαρχείο Collingwood. 

Το περιοδικό «Nosotros», ένα ισπανόγλωσσο περιοδικό, εμφανίστηκε τον Ιούλη του 1972 και διανεμόταν σε όλη την ισπανική μεταναστευτική κοινότητα στην Αυστραλία. Την ίδια χρονιά άρχισε την κυκλοφορία του και το περιοδικό «Acracia» που από την ίδρυσή έγινε γνωστό ως μια ισπανική αναρχική έκδοση. Το «Acracia» έγινε το επίσημο δελτίο του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού το 1973. Μέσα σε μερικούς μήνες ένας αρκετά μεγάλος αριθμός φοιτητών, καθώς και πρώην φοιτητών από τα τρία Πανεπιστήμια της Μελβούρνης εντάχθηκαν στον Αναρχικό Μαυρο Σταυρό (A.B.C. –Anarchist Black Cross) και χάρη στις προσπάθειες και την αφοσίωσή τους το «Acracia» μετατράπηκε σε δίγλωσσο περιοδικό. Το περιοδικό αυτό τυπωνόταν τώρα σε μηχανή offset από την ομάδα Strawberry Press και μετά Slash / Asterisk *, που βρισκόταν στο 11 Johnston Street, Collingwood.

Η Strawberry Press ιδρύθηκε το 1973 από μια ομάδα που είχε δημιουργηθεί για να τυπώνει αναρχική βιβλιογραφία καθώς και να επιδίδεται στη διδασκαλία της τυπογραφικής τέχνης σε μια μηχανή offset Multigraph 1250 σε όσους ενδιαφέρονταν να μάθουν την τέχνη. Είναι επίσης ιστορικού ενδιαφέροντος το γεγονός ότι ο εκτυπωτής των Strawberry Press ήταν ο πρώτος που χρησιμοποιήθηκε από τη Fitzroy Free Legal Service για την εκτύπωση επιστολόχαρτων. 

Κατά τη διάρκεια του 1974, στο εσωτερικό της συλλογικότητας σημειώθηκε μια αλλαγή καθώς τρία μέλη που προέρχονταν από το «Free Store» και τον Αναρχικό Μαύρο Σταυρό αποδέχθηκε την ευθύνη και τη διαχείριση του Strawberry Press, στη συνέχεια άλλαξαν το όνομα σε Slash / * Asterisk, μετατρέποντάς τον στον Τύπο του κινήματος. Κατά συνέπεια, η διεύθυνση 11 Johnston Street, Collingwood, όπου βρισκόταν η εγκατάσταση, έγινε σημείο συνάντησης των αναρχικών της Μελβούρνης.

Με αυτό το νέο εργαλείο εκτύπωσης που διατέθηκε από την αφοσίωση μιας ομάδας νέων αναρχικών, οι εξόριστοι αναρχικοί Ισπανοί αναρχικοί στη Μελβούρνη έκαναν απαραίτητη την περαιτέρω ανάπτυξη και ενίσχυση των εκδόσεών τους με την επέκταση των εκδόσεων «Acracia» και «Ravachol» τυπώνοντας αναρχικά φυλλάδια τόσο στα ισπανικά όσο και στα αγγλικά. Συνεισέφεραν έτσι στην έκρηξη της αναρχικής βιβλιογραφίας στην Αυστραλία και στα αγγλικά και στα ισπανικά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ‘70, του ‘80 και του ‘90 με μια σειρά περιοδικών και φυλλαδίων που είχαν αρχικά τυπωθεί σε μηχανή Gestetner, στη συνέχεια σε 1250 στις εγκαταστάσεις του Strawberry Press και του Slash / Asterisk *, και στη συνέχεια σε δίχρωμη μηχανή του 1960 από τις εκδόσεις Ravachol.

Παρατίθεται εδώ κατάλογος των εκδόσεων που κυκλοφόρησαν στη Μελβούρνη από την ομάδα των εξόριστων Ισπανών αναρχικών. 

Περιοδικά:
- «Nosotros». Περιοδικό στην ισπανική γλώσσα, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1972 και συνεχίστηκε μέχρι το 1975.
- «Acracia». Ισπανικό αναρχικό περιοδικό που εμφανίστηκε το 1972, μετατράπηκε στο επίσημο όργανο του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού το 1973 για να γίνει το πρώτο αναρχικό δίγλωσσο περιοδικό που κυκλοφόρησε στην Αυστραλία. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του 1975, όταν, μετά το θάνατο του Φράνκο, η ομάδα Μελβούρνης του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού εξαφανίστηκε και το «Acracia» έπαψε να είναι δίγλωσσο περιοδικό. Εντούτοις συνέχισε να κυκλοφορεί στην ισπανική γλώσσα. Το τελευταίο τεύχος του «Acracia» εμφανίστηκε τον Μάη του 1992.
- «Militando». Ισπανικό αναρχικό περιοδικό που εμφανίστηκε το 1975 και έβγαλε μόνο δύο τεύχη. Ήταν κοινή έκδοση Ισπανών και Νοτιαμερικανών αναρχικών που κατοικούσαν στο Σίδνεϊ και τη Μελβούρνη. Η σελιδοποίηση και η εκτύπωση έγινε στη Μελβούρνη. 
Μπροσούρες και Φυλλάδια:
- Reivindicación de los Martires de Chicago. Γράφτηκε από τον J.P .Altgeld και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ravachol στην ισπανική γλώσσα.
- Canibalismo y Catolicismo. Γράφτηκε από τον Vladimir Muñoz. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Nosotros στην ισπανική γλώσσα.
- Critica Estudio y Social. Συλλογικό. Κυκλοφόρησε σε συνεργασία των εκδόσεων Acracia και Nosotros στην ισπανική γλώσσα.
- Οι Αρχές του Ανθρωπισμού. Γράφτηκε από τον Eugen Relgis. Κυκλοφόρησε από την Acracia στην αγγλική γλώσσα.
- Reportaje en Australia a Salvador Torrents. Γράφτηκε από τον Campio Carpio. Κυκλοφόρησε από το «Militando” και τις εκδόσεις Ravachol στην ισπανική γλώσσα.
- Análisis Espectral sobre las Juventudes Libertarias en España. Γράφτηκε από τον Fabian Moro. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ravachol στην ισπανική γλώσσα.
- «Μια Κριτική του Κρατικού Σοσιαλισμού» του Μιχαήλ Μπακούνιν. Κυκλοφόρησε από το Ravachol στην αγγλική γλώσσα.
- The place of Anarchism in Socialistic Evolution του Πέτρου Κροπότκιν. Κυκλοφόρησε από το Ravachol στην αγγλική γλώσσα.
- «Η Ισπανική Κοινωνική Επανάσταση» του Ramon Liarte. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ravachol στην ισπανική γλώσσα, με τη βοήθεια των Grupo Cultural de Estudios Sociales de Melbourne, Solidaridad Internacional Antifascista en Melbourne, Centro Democratico Espanol en Sydney y Melbourne και A.I.T. en Melbourne.
- «Αναρχία» του Ερρίκο Μαλατέστα. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ravachol στην αγγλική γλώσσα.
- «Μια σύντομη ιστορία του Αναρχισμού» του Edward Harvey. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ravachol στην αγγλική γλώσσα.
- «Σημειώσεις για τον Αναρχισμό» του Νόαμ Τσόμσκι. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Acracia στην αγγλική γλώσσα.
- «Σοσιαλισμός και κράτος» του Rudolf Rocker. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Acracia στην αγγλική γλώσσα.
- «Recordando 19 Julio 1936». Συλλογική δουλειά με την ευκαιρία της 60ής επετείου της Ισπανικής Επανάστασης. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Acracia στην ισπανική γλώσσα.

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στην ισπανική αναρχική ομάδα του Σίδνεϊ και ιδίως στον Antonio Jiménez Cubillo που κυκλοφόρησε στην ισπανική γλώσσα κάτω από τη συντακτική επιμέλεια της «La Coleccion Semilla» το φυλλάδιο με τίτλο «El Arte de Castelao reivindicativo» που γράφτηκε από τον Campio Carpio. Το εν λόγω φυλλάδιο περιλαμβάνει επίσης 14 σκίτσα του καλλιτέχνη Castelao που αντικατοπτρίζουν τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν στην ισπανική βόρεια περιοχή της Γαλικίας από τις δυνάμεις του Φράνκο.

Η δραστηριότητα της διάθεσης και προώθησης της αναρχικής βιβλιογραφίας επεκτάθηκε περαιτέρω με εισαγωγή και διανομή στην Αυστραλία αρκετά μεγάλης ποσότητας βιβλίων στην ισπανική γλώσσα από ομάδες αναρχικών εκδόσεων από όλο τον κόσμο. Στο καθήκον αυτό συνεργάστηκαν από κοινού οι ελευθεριακές ομαδοποιήσεις στο Σίδνεϊ και τη Μελβούρνη. Μερικές από αυτές τις αναρχικές εκδοτικές ομάδες βιβλία και άλλο υλικό των οποίων έφτασαν στην Αυστραλία ήσαν οι «Tierra y Libertad» (Μεξικό), Editorial Americalee (Αργεντινή), Editorial Proyeccion (Αργεντινή), Ediciones Humanidad (Ουρουγουάη), Ediciones Solidaridad (Ουρουγουάη), Ediciones Solidaridad Obrera (Γαλλία), Ediciones Espoir (Γαλλία), Ediciones CNT (Γαλλία) και Ediciones Madre Tierra (Ισπανία).

Η βιβλιογραφία περιλάμβανε επίσης τους δύο τόμους της Αναρχικής Εγκυκλοπαίδειας που κυκλοφόρησαν στο Μεξικό από την ομάδα «Tierra y Libertad», ένα έργο που επρόκειτο να συμπληρωθεί σε 5 τόμους, αλλά, δυστυχώς, αρκετοί από τους αρχιτέκτονες αυτού του έργου απεβίωσαν πριν από την ολοκλήρωσή του.

Τον Αύγουστο του 1975 στάλθηκε μια ανακοίνωση υποστήριξης και ενθάρρυνσης από το Grupo Cultural de Estudios Sociales de Melbourne&quot; για το Διηπειρωτικό Συνέδριο Τοπικών Ομοσπονδιών της CNT της Ισπανίας στην εξορία, που υπογραφόταν από τους Vicente Ruiz και Juan Beneito. 

Από την 1η έως τις 4 του Μαΐου 1986, οι Antonio Jimenez Cubillo, Mariano Sussiac και Vicente Ruiz Gutierrez συμμετείχαν στις εκδηλώσεις Australian Anarchist Centenary Celebrations (Εκατοεντηρίδα Αυστραλιανού Αναρχισμού) που έγιναν στη Μελβούρνη. Μια εκδήλωση που παρακολούθησε μεγάλος αριθμός αναρχικών από την Αυστραλία και το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων και οι Marianne Enckell από την Ελβετία, Miura Seiichi από την Ιαπωνία, Ki Ha Rak από την Κορέα, Phillipe Pellitier από τη Γαλλία και Diego Camacho, καλύτερα γνωστός και ως Abel Paz του (συγγραφέας του βιβλίου «Ο Ντουρρούτι στην Ισπανική Επανάσταση» κ.ά.) από την Ισπανία.

Στις 19 Ιουλίου 1986, οι Juan και Elena Beneito, Mariano και Isabel Sussiac, José και Maria Orero καθώς και η Matilde Vicente Ruiz συμμετείχαν στους εορτασμούς για την 50ή επέτειο που διοργανώθηκαν από την Αναρχοσυνδικαλιστική Ομοσπονδία στη Μελβούρνη (ASF), στη διάρκεια της οποίας μίλησαν για τις εμπειρίες τους από την αντιμετώπιση του φασισμού, την περίοδο της επανάστασης, τις κολεκτίβες, τις γυναίκες στην επανάσταση, την αντεπανάσταση και τη φυγή από την Ισπανία.

Στις δεκαετίες του ’80 και ’90, άρχισαν να φεύγουν για πάντα ένας-ένας οι σύντροφοι αυτοί που αφιέρωσαν τη ζωή τους, την εμπειρία τους και τα όνειρά τους για ένα καλύτερο κόσμο, κάτι που εκφράστηκε τόσο εύγλωττα στο παρελθόν από τον Joe Toscano, «... ήταν η τελευταία μας άμεση σύνδεση με την επαναστατική περίοδο στην ιστορία ... », μια περίοδο που ορισμένοι αποκαλούν «Τα Ηρωικά Χρόνια». 

Χαιρετισμοί στους συντρόφους που φεύγουν*

Χάνουμε μια γενιά ελπίδας και δράσης, 
τραγικά και θεϊκά αφελείς 
με την «παραφροσύνη» της ευημερίας για όλους τους άλλους. 
Πρωτοπόροι του ελευθεριακού σοσιαλισμού, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας 
άνθρωποι που αγκάλιασαν το σκληρό δρόμο 
μιας γενναιόδωρης ιδέας, 
Αυτής που φυτεύτηκε στα αστέρια 
ένας νέος κόσμος στις καρδιές μας. 
Δεν θα χρειάζεται πλέον να μοιραζόμαστε το ίδιο κελί σύντροφοι 
τους ξυλοδαρμούς από τους φρουρούς. 
Χαιρετισμοί στους συντρόφους που φεύγουν
Δεν θα κλάψω το χωρισμό σας, γιατί περισσότεροι θα έρθουν να συμμετάσχουν στον αγώνα. 
Εάν δεν τραγουδάτε πλέον, άλλοι θα τραγουδήσουν. 
Χαιρετισμοί, ευγενείς σύντροφοι, εσείς που ούτε ο χρόνος, 
ούτε η δυστυχία άλλαξαν. 
Αν η καρδιά σας δεν πάλλεται πλέον 
άλλες ελευθεριακές καρδιές θα πάλλουν. 
*Ποίημα γραμμένο από τον Bernabe Garcia Polanco. Μεταφράστηκε στα αγγλικά από τα ισπανικά από τον Vicente Ruiz (hijo)

# Οι συντελεστές αυτής της έκδοσης θα ήθελαν να ευχαριστήσουν τους Antonio Burgos και Vicente Ruiz (hijo) οι οποίοι διέθεσαν τα αρχεία, τις φωτογραφικές συλλογές και τις προσωπικές αναμνήσεις τους. Ευχαριστίες στον Miguel Íñiguez, συγγραφέα της La Enciclopedia Histórica del Anarquismo Español (Ιστορική Εγκυκλοπαίδεια Ισπανικού Αναρχισμού) για τη βοήθεια και τις λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή και τη δράση Ισπανών αναρχικών που εγκαταστάθηκαν στην Αυστραλία. Χωρίς την υποστήριξη και την ενθάρρυνσή τους η έκδοση αυτή θα ήταν αδύνατη.

# Μια έκδοση της Acracia, σε σύνθεση και επιμέλεια Francisco Soler με τη συνεργασία του Grupo Cultural de Estudios Sociales de Melbourne – Μελβούρνη, Μάης 2012. Ελληνική μετάφραση «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», Γενάρης 2013. 
]]></description>
			<pubDate>Sat, 23 Feb 2013 12:00:01 CET</pubDate>
			</item></channel> 
	                </rss>